farz-ı muhal

Gitsem ve geri dönsem hiç fena olmaz.

2011-01-31T05:47:00.000-08:00

Yıllar geçmiş gibi hissedilebilir. Söylenecek az şey olduğundan değil belki de yığınla olduğundan buralara uğranmamış olabilir. Nedeni her neyse, çok özlenilmiş midir burda söylenenler, okumak, okudukça durup düşünmeye itmiş midir buralara uğrayanları, bilinmez.

Bu arada ya ben daha da büyüdüm ya da dünya küçüldükçe kendime hakim olmakta uzmanlaştım.

Söylenecekleri burdan söylemeye devam etmek istemiyorum artık sanırım.

Yeni bir ruhu oldu kelimelerin. Yenilik gerek !

1, 2, 3 ve sanırım 4 ?

2010-10-31T12:58:00.000-07:00

Ortada belirsiz olan bir şeyler varsa hayat bir anda yorucu olmaya başlar. Yorucu ve tatminkar olmayan saatler sizi bekliyor demektir. Ne yapılırsa yapılsın, nereye gidilirse gidilsin, Ne yenilirse yenilsin insanın kafasının bir köşesinde belirsizlik tam anlamıyla pis pis sırıtarak ona rahat nefes aldırmamaya devam eder. Kimilerimiz tabi bu konuda daha başarılıyızdır. Belirsizlik tuzu kuru bir vaziyette orada öylece beklerken hiç istifimizi bozmadan normal yaşantımıza devam ederiz. Bu yetiyi kazanmış insanlar çok değerli bir yoksunluğa hizmet ettiklerinin farkında değildir. Çünkü mevzu bahis bu durum her yiğidin harcı değildir.

Ben de işte bu dönemlerden birinde olduğum için ne bahsi geçen yiğit kişi gibi olayı kabullenip hiç bir şeyi umursamadan yoluma devam ediyorum, ne de kafamdaki o bit yeniğine yenilmeye niyetim yok. İkisinin ortasında bir çizgide yoluma devam ediyorum. Hayatın getirdiği o malum belirsizliklere biri sebep oluyorsa gidin ve kafasına dünyadaki en büyük pilates topunu atın. ( kurtuluşu var ) Kişi bazında gelişmiyor ve zamanın getirdiği lanet olasıca süreçlere giriyorsanız bırakın o zaman nasıl geldiyse öyle gitsin.

Bizden kıymetlisi yok ki canım !

Üstelik bu belrisizliğin üzerine hallice '' belli, alenen ortada ve tatminkar edici bir durum denk gelirse işte o an paha biçilemez bir an olacaktır !

Belli- belirsiz, zaten hayat tekinsiz : )

Sonu geldi bahçenin baharın...

2010-09-10T14:32:00.000-07:00

Şimdi telaşa kapılmanın, hırkaları meydana çıkarmanın, serinliğin kalp atışlarını hissetmeye başladığımızdan kapıları kapatıp içeri girmenin zamanı mı ?

Ne vardı yani? Oturuyorduk ne güzel bahçelerde, parklarda, kırlarda, teraslarda...Şimdi bu telaşla, rehaveti kuşanmak mı gerekli yani? Dolapları; kalın, kollu, kuşaklı doldurmak fikri derken, savulun son bahar geliyor, geldi !

Melankoli siz istemeden çöreklenecek eşiklerinize. İster kapılarınız sıkıca kapatırsınız, isterseniz bi nebze mozaşistlik de akıyorsa damarlarınızdan, içeriye biraz buyur edip nabzını yoklarsınız. Baktınız ki haddini aşıyor, doğru kapı dışarı edin şimdiden. Çetin kış gelince siz kovsanız da gitmez nitekim. O soğukta alıcısı da çıkmaz hem. Herkes elindekinden kurtulmaya bakar biliyorsunuz.

Ama özleniyor da bi yandan. Gelsin ! Şöyle kaşkollarımızı boynumuza dolayıp ellerimizi ceplerimize telaşla soktuğumuz, ıslak camların ardında sıcak kahvemizi de keyifle yudumladığımız günleri yaşayalım azıcık. Belki biraz çabuk gideriliyor hasret ama, gelmezse de yaz gelince hiç açar mıyız kapılarımızı ardında kadar tekrar ? Gelsin ki özleyelim biraz toprağa basmayı. Kokusuyla idare edelim bir süre...Şöyle puslu puslu...Serin derin!

Hoş, bu son bahar geldi.

Bana o mumu verme, nerde projektörler ?

2010-08-05T04:42:00.000-07:00

Zincirleme olarak karşına çıkan hayati zamazingolar! Önüne serili bir harita olsa ve nokta atışı yapmak istesen ancak bu derece başarılı olabilirsin. Nerde sihirli küren, ya da nerde olduğunu bilmediğin o tozlu sihirli küre her neredeyse sürekli işine burnunu sokuyor bilesin. Ele geçirmen gerekli artık ve kuvvetlice nefesini içine çekip büyük bir kuvvetle tekrar geri üflemen, tozunu savurman. Elimde bi adet sihirli değnek var böyle tuşuna basınca yanıp sönüyor, etraflıca hülülü ışıkları var felan ama onun çakma olduğuna birinci elden şahit olduğum için işe yaramadığına inancım sonsuz. Peki geri kalan eşyalar mı geldikleri noktadan bişeyler sürüklediler beraberinde. Evimin duvarında guguklu saat de yok ki canım.

Bak hayat bu sözüm sana!

Şu darı dünyada , işsizlik dönemimde, habire ordan oraya sürükleyip, bir ağacın dalına takılmama ve kök salmaya en azından teşebbüs etmeme izin vermeyeceksen şimdiden anlaşalım seninle. Eline aldığın o kocaman kumandayla istenmeyen insanları ve olayları nasıl burnumun dibine ışınlayabiliyorsan beni biraz da taht-ı revanın kalkış istikametine sürükle canım. Tamam anlıyorum, cidden sana minnetarım, hatta şanslıyım genel olarak, ama artık biraz belirgin şeyler üzerinden hareket etsek ben de 5 duyu organımı kullabilsem artık fena mı olur. İşaretleri topladığım çuvalların sayısı artık baya bi sabır zorlayacak kıvama geldi. Depo edemem bana hiç öyle bakma. ''Ver o kumandayı bana'' dedirtme ve bi yolunu buldur artık olur mu (?)

Üstüne gelmyeceğim, kibarlığımdan ödün vermeyeceğim ama ; sana demet demet ünlem işareti yolluyorum gerisini sen anla artık!

demet demet !!!!!!!! böyle noktası kocaman ünlemler !!!!

Genişledikçe içinde kaybolunan kişilik.

2010-06-24T00:25:00.000-07:00

Kişilik genişlemesi diye bir şey var mıdır? ''Kişiliğim potluk yapmaya başladı'' dese biri mesela , bir kaşımızı kaldırıp ''nasıl?'' bakışı atmaz mıyız karşı tarafa. Ben olsam şaşırmış gibi bakmazdım. Çünkü var öyle birşey. Adı kişiden kişiye değişebilir ama geçerliliği tecrübeyle sabitlenmiştir.

Misal; aynı olaylara eskiden verdiğiniz tepkileri artık vermiyorsanız...Sizi eskiden deli gibi rahatsız eden şeylere burun kıvırıp elinizin tersiyle itiyorsanız....millet deli gibi dedikodu yaparken '' acaba bana mı ilginç gelmiyor'' demeye başladıysanız, çeşitli haberler sizin gözünüzde klasikler mertebesine eriştiyse. O makamdan bir türlü inmiyorsa...Söz konusu sizin ''vay be imkansız birşey '' diye atfettiğiniz olaylar, durumlar, kişiler, zamanlar artık ''tesadüf'' olarak kayıt altına alınıyorsa. Evlilik arifesindeki çiftlerin'' bu yüzük olmalııı, burada evlenilmeliii, bu insanlar gelmeliiii, o renk değil bu renk olmalıııı!'' gibi tavırlarını abartılı bulup, çocuk yapanlara da akıl erdiremiyorsanız. Rakamlara takılmıyorsanız, güneş gözlüğü kullanan ve onu hiç çıkartmayan insanlarla iletişim kurmaya çalışırken an gelip o gözlüğü çıkarıp ''böyle daha iyi'' diyerek sözünüze kaldığınız yerden devam etme eğilimi (aman!) geliveriyorsa. O da değil; bir araba gelip çarpabilir an gelip, o yüzden ''ıdı vıdılarla öldürmeyin anınızı, tadını çıkarınnn! '' diyorsanız bir yandan da...

Ve bunun gibilerini ve bunun çok daha fazlasını... Ya bu karakterinizde kısa süreli rehavet oluştuğunun ya da artık değme terzilerin derdinize derman olamayacağının işaretidir.

O kişilik pot pot devam eder artık uzunca bir süre, hatta düzeltilmeye çalışırken de teğelli teğelli... Ta ki an gelip de ''cillop dikiş makinası'' ile karşılaşıncaya kadar. O zaman köşe bucak kaçmanın tam zamanıdır, ya da teslim olmanın !

balkonumdur, bahçemdir, börtüdür böcektir...Habitatımdır, size ne!

2010-05-17T03:57:00.001-07:00

Yaşıtlarımdan bir çoğu çiçek yetiştiren, bahçe seven, otları bilen insan grubuna yaşlı, eski kafa muamelesi yapıyor. Aynı grup erken kalkan insan gruplarına da aynı muameleyi yapabiliyor zaten. Dolayısıyla bu grup izninizle hayatını üretimden ziyade tüketime odaklamış, hayatı oluşturan kavramlardan bir gezegen uzakta, soluk alıp verirken aslında o anki faaliyetinin bile farkında olmayan popülasyonun başını çektiği ''vurdumduymaz ukelalar'' adlı odaya kişisel kanatimce kapatıldılar. Gerçi onlar bu durumdan bi haberler çünkü pencereler açık durumda. Olsun elbet stoklar bitecek ve kapıyı açmak zorunda kalacaklar o zaman da aşağısının boşluk olmasıyla yüzleşecekler.

Size ne kardeşim! ''Çiçek de yetiştiririm ot da hatta elimden gelse yeni bir canlı türü de'' Bastığım toprağın hakkını bu şekilde verdiğime inanıyorum belki. Üstelik böceklerin, kanatlı canlıların da konacak bir tutam dalı olsun betondan ziyade. Yedik, yiyoruz, bitti, gidiyor, silkelenip kendinize geliniz artık!!!! Yürüyen merdivende hareketsiz kalan parmacıklarımızla denizin sıcaklığını bir yoklamak gerek!

Bahara verilmiş sözüm var, tutamam kendimi!

2010-03-21T13:10:00.000-07:00

Ve bahar geldi...

Dallarda kendine hakim olamayan çiçekler sarkarken omuzlarımızdan aşağı adımlarımızın hızlanmasına engel olamıyoruz. Havada hali hazırda tutunulacak dallar varmışçasına sıçrayıp , tek hamlede bir süre asılı kalıp yolumuza devam...

Değil miyiz?

Ben öyleyim, olmanızı da tavsiye ederim. İçimden şarkılar geçerken biryandan da kulağıma çalınan güzel şarkılara eşlik etmekten alıkoyamıyorum kendimi. Belki blog denilen ekrana sığdıramadım nicedir düşündüklerimi ama kağıdı kalemi çantamdan uzaklara savurup atmadım. Yolda gidip gelirken şehr-i karmaşada ''off'' lar ''puff''lar arasında, kafamı şiddetle kaldırıp tüm gücümle karaladım durdum. İçi kabalıklarla dolu insan müsvetteliklerine, omuzlarda yığılı yorgunlukların tahamülü zor anlarına rağmen, belki sebebi gençlik, nefesimi tutup ne hamleler yaptım buralarda yokken. Kimbilir sizin hamlelerinizde de neler vuku buldu. Ama ayracı öyle bi sıkıştırdım ki bu kez sayfaya...Ne kendimden ne sizden haberdar oldum. Ben gerçekten yoktum. Kimsenin etlisine sütlüsüne bulaşmadan kendi hamlelerimin ritmiyle yoruldum. Ritimler boğduğu zaman neden başkasını da yorayım ki dedim.

Ve geldim yine. Mevsim dönümleri kimi zaman iyi gelmez. Hatta yorgunlukla başlar daha çok. Kış geride bırakılınca. Karlar eridi çoktan. Rüzgarlar da yakmıyor artık yüzümüzü. Savrulan saçlarda bahar kokusu var!

Hoşgeldi! iyi geldi...

AYRAÇ

2010-01-01T12:34:00.000-08:00

Silkelen ve kendine gel!

Zaman sayacı son solukta, tozu dumana katarken, ben de ritmine kapılıp farklı bir yöne mi savrulmaya başladım da bu kadar uzun bir zaman yazmamışım hiç birşey. Dolu dolu öyle dolu ki herşey. Dolulukların arasında sıkışıp bir an kafamı gökyüzüne kaldırdığımda herşey yerli yerinde orada. Yok, bir yıldız daha parlak. Göz kırpıp dururken o yıldız bana, alaycı bir bakış atıp hızlı adımlarla devam ediyorum. Yine direniyorum. Yolun üzerinde işaretler yığınla, karşılaştığım insanların söylemeden duymalarımı arttırıyorken hızla...Görmezden gelip işaretleri yine, bir alaycı gülümseme daha.

Çaktırmadan içlenmeye de başlanıyor üstelik akabinde. İçlendikçe sesli düşünmeye başlamak olası. Uygunsuz zamanlarda sesli düşünüp kendine gülmek de kaçınılmaz...ah değişen zaman! neleri unutturuyorsun da neleri çıkarıyorsun karşımıza. Değişmesem inanmazdım bu yaptıklarına. Kendini haklı çıkarmaya çalışıp o uygun zamanları kollaman pek hoşuma gitmiyor ama bekleyeceğiz elimiz mahkum.

Gel zaman git zaman kırmızı işaretler söz konusu! elime yüzüme bulaştırmak istiyorum olanı biteni, sonra bak yine alaycı bir gülümseme...Gül kendine!

Anlatılması lazım gelen evler

2009-11-29T13:52:00.001-08:00

Bayram münasebeti nedeniyle kapısı çalınan, aralanılan, ardına kadar açılıp içeri buyur edilen evler... O evlerin bir kısmı çocuklukta metrelerce uzunlukta koridorları, kocaman odaları olduğu düşünülen ancak gel zaman git zaman sonra yaş büyüdükçe, beden de yaşa ayak uydurunca o kadar da büyük olmadıkları farkedilen bayramlık , ilginç olan; kokuları değişmeyen, renklerinden de çok ödün vermemiş olan evler. İçerisi kalabalık, kalabalık oldukça da neşesine neşe katanlar.

Bayram nedeniyle sayısı artan ev nüfusu, kalabalıklar azalınca başbaşa kalan, kalabalık sebebi, yüzleri çizgili, elleri benekli insanlar. Bir o kadar da yorgun ama dinç bedenler. Çaktırmadan titreyen eller, tutulan bele elle destek vermeler. Ama aynı zamanda evindekilere ikram edemediği birşeyler kalmasın diye çırpınan o güzel ev sahipleri.

Bu evlerden biri çocukluk yıllarında tanışılmamış, kapısı değil aralanmak henüz görülmemiş ama gençlik yıllarında içinde yer almaya gönüllü olunan, bir apartmanda yan dairesine komşu olunmaya layık görülmüş bir hane oluverir. İyi ki de olmuştur. Çünkü o komşu dairedeki komşu teyze; al yanaklı, tombul, güler yüzlü, netice itibariyle başında haresi, sırtında bi çift kanadı eksik bir bayanın evidir.

Kasımpatı alınır, evinin kapısı çalınır eldeki çiçekler evin içine girince oracıkta sönük kalır. Bu evin odaları duvar kağıdı kaplı, vitrinleri oymalı, avizeleri de genellikle yumurta ampüllüdür. Cam kenarlarında menekşeler dizi dizidir, bazılarının koltuk kenarlarında ''koltuk cepliği'' denildiğini sandığım, içine; gözlük, tv kumandası, tespih vs konulan ayrıntıların olduğu ama koltuklarına oturulduğu andan itibaren dinlendiren evlerdendir. Eski defterler açılır, yenilerle kıyas yapılır '' ahh ah'' denilir akabinde '' şu yaştayım ama nasıl geçti sor, anlamadım'' dedirtir...

işte o anlatılanların hepsi '' nasıl geçtiği anlaşılmayan'' o yılların dilim dilim kesitleridir. Saatler birleşip ömür pastasını tamamlama yolunda hızla ilerliyordur. Karşısında geçilip oturulan o insan yerine düşünülür, işin içinden çıkılmaz gençlik hallerine dönülür. Ama o haller zamanı dondurur, duvarları huzur boyalı odalarda kendini dinletir insana. Bayramlar da buna sebep oldukça iyi ki varlardır...

ruhun, hani şu...

2009-11-14T11:27:00.000-08:00

Salıncaklar sallandırıp yüksek tepelerde, nefesini tutup, aşağıya bakamayarak gözünü kaçırmak istemen, garip! Soluğun boğazında bir iki saniyeliğine hiç değilse düğümlense ve birden yeşilliği görüp rahatlama hissetsen...Yere bazsa ayakların salıncaktan korkunca birden. Kollarını ardına kadar açamazsın bu yüksek tepede kurulu salıncakta şimdi...diyelim ki açtın o narin kollarını ardına kadar, salıncağı kuracak tepe bulamazsın bu kez. İç çekip yoluna devam!

Ruhun...içindeki o garip şey. Kimi zaman sis bulutu, kimi zaman külçe altın, bazen çöp tenekesi hatta. Acımasız, kimseye olmasa da kendine bazen. Elinde olmadan bir başkasına. Öfkeli, hırçın soluk içinden kopup giden...Heyecanını tutamayıp ağzından çıkacakmış gibi hissettiren. Etraflıca boşluklar olduğunda da, gazete kağıtlarını, tutam tutam pamuğu boşluklarına tıkıştırmak istediğin. Halatlarla bağlasan yerinde tutamayacağın, yaksan yakamayacağın, buhar olsa havaya karışsa dediğinde daha da şiddetli kaynayan, çıkış yolu bulamayıp yine su damlalarını içine serpiştiren...

iç çekip aniden yoluna devam...kocaman iki ağaç var ilerde bak! yamacın başında. hadi kur salıncağını da ayaklarını sallaya sallaya nefesini tut yeniden!

Nasıl birşey? zamanın mı var? yoksa zamanın mı dolar o an?

kırık, çarpık, buruk

2009-10-20T12:44:00.000-07:00

Hayatındaki önemlilik derecesi keskin sınırlarla belli olan eşyalara zarar gelirse oturup ruhunu yorar insan. Zarar verdiği eşyanın faturasını kendine çıkarır. Eşyalar önemsizdir, candan ötesi yoktur denilir. Ancak bizi üzen de odur ya, onu size veren birileri olmuştur, sizin adınız gibi bildiğiniz zamanlarda konuşmalarınıza şahit olan eşyadır belki o, ya da anneanneninizin vitrinininde çocukken önünde bir oraya bir buraya koşturduğunuz dönemlerde, siz hayli ciddiyetsizken vitrinde gayet kendinden emin duran eşyadır o. Şimdilerde üzerinde sandık kokusu vuku bulur, o zamanlarda kolonya kokusu varken üstünde. Kırılmıştır ya şimdi...kırılırken içiniz cız eder, hele ki o eşya sizin değil bir başkasının hatırasıysa lime lime olursunuz. Zamanı geri almak mümkün olsa aradaki ayrıntıları boşverip zamanı sırf o eşya için geri alırsınız. Sizin değildi o ama elinizi sürmüştünüz bir kere ve şimdi yerdedir bin parça, zarar görmesin diye uğraşırken üstelik...

giden gitmiştir...Başkalarının hatırasına burnunuzu sokmuş gibi hissedersiniz bir anda. Giden her ne olursa olsun artık. Yanlış zamana denk gelen yanlış olaylar vardır ya işte, atsanız atılmaz satsanız satılmaz...Değil yaşadığınız o anı kendinizi koyacak yer bulamazsınız ya hani bazen. Kırdıkça kırılmışsınızdır aslında, üstelik elinizde olmadan. Başkasının gözlerindeki önem derecesini görürsünüz o eşyanın. Başkasının mutsuzluğuna sebep olmuş gibi hisseder kendinizi de ziyadesiyle mutsuz edersiniz! Sonra lanet olası bitemez üçlemeler vardır. Üçlemezsen olmaz nedir hikmeti bilinmez. ve hemen akabinde istemeden bu sefer de kendine ait başka bir eşyaya zarar verirsin. Üçlememek için direnirsin şimdi de.

Manasızdır çünkü!

yaşasın kötülük, savulun!

2009-10-14T12:43:00.000-07:00

Üç beş biliyorsun ya bişeyler. Birileri sert çıkışlar yapınca nasıl sağlam durabildiğini biliyorsun. Hayat bu ya, herkesin işi rast gitmez her saniye. Hayat yorar bazen insanı, yormasa bile bir cimdik atıverir, kendine gelirsin. Sonra sen diğeri; kendini şaşırdıkça, belki birazcık etrafındakileri de şaşırtırsın. Halbu ki şaşırdıkça yorulan aklın fikrin, ve ziyadesiyle yüzünü döndüğün insanlar aslında pamuk tarlalarını sana hediye etme niyetinde habire. Habire hediyeler sunma memnun etme telaşında. Mutlu gördüğünde de mutlu hissetmeye devam etmekte sayende. sayenizde...Ki sen de öylesindir bilmez miyiz hiç. kıymetli kişi.

Bu gün senin cam halini bi gören duyan oldu biliyorum...kendini fazla abarttıkça bu hayata direnmeler konusunda, yufka yüreğinden börekler açıp tepsiye savuran çok olur biliyorsun. O yüzden gel sen beni dinle. Fazla şımartma aklındaki fikrindeki süper insanları. Durman gereken yeri iyi bil, adın gibi . Cam felan da değilsin, ya da illaki camsan, çoktan buzlu cam statüsüne terfi oldun. Hadi şimdi kırıl kırılabilirsen, cam tuğla olma da, aman!

Aklıma asılı çamaşır ipi, hayaller mandallı üstelik

2009-10-05T14:03:00.000-07:00

Dönem dönem gidilesi gelen yerler takılır aklıma benim. Üstelik aklıma takılıdır sürekli o yerler, zaman zaman su yüzüne çıkar, hatrını sorarım o yerlerin. Herkese olur mu bilmem.

Bir gün yolda yürürken kocaman ağaçlar arasından geçtiğim bir anda gökyüzüne çeviririm kafamı , gözüm bulutlara takılır. Kendimi bir göl kenarında hissederim. O göl kenarında ağaçlar vardır burda olduğu gibi, ama burada olmayan çok farklı şeyler de orada biraradadır.

Ahşap bir ev vardır mesela o evin kocaman mutfağı vardır, mutfağında reçel kavanozları dizili raflar....merdivenleri vardır üst kata uzanan. Üst kata çıkmadan önce gözüm sağdaki ufak bir odaya takılır. Evet tahmin eder misiniz bilmem ama orada da mutluluk aşılayan ve bir o kadar da huzur veren ayrıntılar mevcuttur. Açık renkli kanepede kırmızılı, mavili desenlerin olduğu, bol minderli huzur koltukları mevcuttur iki adet. Kitaplık vardır o kıymetliler için. Sığınak havasındadır özetle bu oda. Çekmecelerde, dolap raflarında olan herşey gelir o an gözüme. Yukarı çıkarım yavaş yavaş. Yukarı da da mevcut olan muhtemelen huzur verici yeşil tonlarıdır insanın eline ayağına bulaşan. Aklını çelen huzur...Bu evin sabah kahvaaltılarında fesleğen yapraklı zeytin taneleri mevcuttur.

Balkona çıkılır balkonda da serin esen rüzgarı hissedersin. Masaya oturmadan önce canın çay ya da kahve içmek ister. Hemen telaşla aşağıya iner kendine mis gibi çay demlersin, yok yok kahve kutusunu ararsın... Sonra kurabiye ya da kektir kuvvetle muhtemel olasılık o an mutfak masasındaki fanusun içinde duran, küçük bir tabağa koyarsın işte içindeki o güzel şey herneyse. Yukarıdaki balkona çıkarken dışardan bir ses duyarsın...

..Dışardan bir değil bin ses duyarsın. İnsanlar yürür sana doğru koşar hatta kimisi, sağından solundan. Ağaçların dalları sallanmaya başlar gözün bulutlara takılmışken. onlarca yapraktan biri seni kendine getirir üzerinde biriktirip sana doğru bıraktığı yağmur suyuyla. Köşeyi dönünce senin evin... Minderleri dikmek için daha vaktin var. Kek tariflerini denemek için de bolca zamanın. Okumadığın kitapları okumak için de vaktin olacak senin daha. Sana göre öyle. Mevsim de yine yaza varır nasılsa...

PIRILDAK DAMLI KURABİYE EVLER

2009-09-28T13:08:00.000-07:00

Bir gün gelir, sürekli söylediğin ve içinden de tekrar ettiğin şeylerin bir anda hayata geçtiğini görmek istersin. Bu aklından geçenler sadece o güzel insanların daha da güzel gözükmesini sağlamak, üstü kapalı kalan ayrıntılara gün ışığını tutmak bir az olsun daha da iyi hissettirmek hevesinden ileri gelir. Onların mutluluğu çoktan senin mutluluğun olmuştur. Tıpkı diğer iyi şeyler gibi...

YENİLİK.

Bunu yapsak, şunu yapsak da yenilensek. Çünkü , yenilik berekettir, canlılık getirir hareket getirir, gülümsetir. Oturduğu koltuğun yerini değiştirmeli insan arada bir. Sırtını güneşe dönmüşse küslüğü aradan kaldırmalı, güneşe bakmalıdır, serinliği içinde hissetmelidir. Işıl ışıl olmalıdır...

Öyle yaptık biz de. Işığı engelleyen toz zerreciklerini üfledik önce. Kıyıda köşede kalan tohumlara yol verdik, şimdi hızla toprağın yüzeye yakın kısmına doğru hareket halindeler. Öyle hissediyoruz, bilmiyoruz. Kavanozlarımızın yerini değiştirdik, renkli şeker hamurlarına '' siz de şöyle bir dönün cama doğru, bakın dışarıdaki enerjiye'' dedik. Enerjiye baktıkça o da kendini esirgemedi bizden daha ilk günden giriverdi kapıdan içeri. Öyle oldu böyle oldu derken...içeri birileri girdi '' ne güzel bir yer burası'' dedi. Bir küçük çocuk girdi hevesle yaptıklarımıza baktı. Başka biri daha geldi, ''bunlar yeni mi?'' dedi...

YENİ...ESKİ AMA, İNANIN YEPYENİ.

Öyle iyi geldi ki. Işık eteğimize paçamıza yapıştı bizi kovalıyor sanki...

Hep böyle sürmeli.

Küçük Kurabiye Dükkanı yenilendi :)

Bayramdır bana bazı bazı...

2009-09-18T13:27:00.000-07:00

''Eski bayramlar ah o eski bayramlar'' demeyeceğim çok yorucu oluyor çünkü... Gereksiz çırpınışlar içine giriyoruz, anımızı da tüketiyoruz çünkü.''Ah nerde o eskiler'' dedirtecek bir bayram geçmişi yığınımız da yok sanırım öyle büyük çaplı, ah ettirecek kadar. Nitekim isteyen canı istedikten sonra kıyısından köşesinden, bayram veya değil, yakalıyor iyi güzel huzurlu neşeli paylaşımcı anları. İstedikten sonra -bayram veyahut değil- şeker de, çikolata da ikram ediyorsun arkadaşına, yakınına sevdiğin birilerine. Ya da bayramı bahane etmeyip sırf görmek istediğin için onları ziyaret de ediyorsun. Belki bu şekilde bayram rehavetinden bile sıyrılıp daha kıymetli oluyorsun, oluyor. Hoş geldin beş gittin değil de, gerçekten ''ne iyi ettin de geldin'' diyordur içinden o güzel insan, ya da yüzüne gülümseye gülümseye, sindirerek seninle birlikte geçirdiği zamanı...

Kolonya kokusu yoktur, kalabalıklar içinde kim, nerde, ne zaman, kiminle kaygısı yoktur, ''ah onlar da mı ordaymış'' rahatsızlığı da yoktur gittiğin yerlerde, belki bu şekilde herşey daha da yolundadır. Mecbur kaldığın için değil içinden geldiği için yapmışsındır gerçekten. Ama bir de bunu nesil farkından mütevellit seni ısrarla bayramda görmek isteyenlere anlat...yorucu olsun hayat o zamanlarda. Eskiden bıcı bıcı giydirilip oraya buraya sürüklenen sen şimdi elini ayağını istediğin yere istediğin ölçüde uzatabiliyorsun nasılsa. Yaş haddinden uzattırmaya bile başlayabilirsin hatta. Hoş belki o sürüklemelerle çok şey kazanmışsındır, hatta belki de şu anki hal-i ruhiyetinde de izleri mevcuttur. Bilinmez...

Sıradan bi günde işte, yolda giderken, elinde çikolata pakediyle bir bayan geçti yanımdan bugün. O esnada, eski tanıdık bir koku geldi burnuma. Serin bir rüzgar yüzüme dokunup geçince, o andan oldukça mutlu oldum ben. Bayram bunu hissettirecekse gelsin dedim o an. Herkes güzel gözüktü işte o an. En çirkin kalpli insanları tanımıyor olsam bile hiç birşey için suçlayamazdım o halimle...Herkes kendi halinde.

Bugün bayram veyahut değil. Bu gün adına bayram demek istiyorsanız bayram olsun. İstemiyorsanız da keyfiniz bilir.

Hayat benimse bayramlarıma da biraz ben karar vereyim :) yarın olmazsa ondan sonraki gün olsun, mutlu olsun kutlu olsun yeterki... yoksa ben deli miyim ne?

Kamera alalı çok oluyor ancak film setinde kararsızlık hakim

2009-09-13T12:28:00.000-07:00

Zincirleme rastlantılar düşüncede de zincirleme haline getirilmezse bu işin kolaylıkla üstesinden gelinir.

Rastlantıya rastlantı deyip geçmek içinden gelmiyorsa, illaki hayatı film şeridine çevirip seyrine doyulmaz hale getirmek istiyorsan seni tutan yok tabi. Yönetmen sen isen eğer, işler daha da kolaylaşır senin için. Senarist olmadığının ciddi anlamda farkında olman gerek ama. Sürprizlere hazırlıklı olman da gerek... işler yolunda gitmezse film setinde sakın topu yardımcı yönetmene atmaya kalkma hemen. Ya da suçu oyunculara atıp aynı sahneyi tekrar tekrar oynamalarını bekleme onlardan.

İşte şimdi tesadüfi bir film yine...motor!

Set ekibi yola çıktı şimdi. Sanırım sıradaki film deniz kenarında bir yerlerde çekilmek üzereymiş duyum aldım. Olur da yolum düşerse seyrine doyulmaz olsun istiyorum. Ancak yönetmenliğe terfi etmek için bir kaç günü doldurmam gerekli!

zaman zaman, ah ''o zaman''

2009-09-08T13:05:00.000-07:00

Anlatırken biri diğerine ''o kadar oldu mu diyor'', geçen seneydi, yok yok ondan önce, 3 yıl oldu mu...Bilmem kim daha ilk okuldaydı...

öyleydi böyleydi, onun zamanı seninkinden hızlıydı, eksikti, fazlaydı. Derken bitmiş gitmiş olduğunu farkedersin. Konuşurken harcadığın o bolca zaman bir süre sonra diğer gruba dahil olur ''hani bahsederdik ya'' kalıplarına sığdırılır. Aslında bunda garip olan hiç birşey yoktur, zaman eskisi gibidir. Senden önce olduğu gibi senden sonra da olacağı gibi. O an olduğu gibi. Zamandır neticede... elle tutulmaz ama belki gözle görülür. Aklın bir köşesinde saklanır istenirse hatta. Geçsin bitsindir, çünkü o an o andayken güzeldir.Şimdi deseler ki ilkokula dön, mavi önlük giy,beyaz yakaların olsun. Beyaz yakalarla ruhum boğulur çünkü ruhum beyaz yakalı dönemden geçeli epey olmuştur. Dönmem dönemem! o zaten sıkıcı bir örnektir belki. Peki şu an hayatında olmayan, zamanın sonsuz elemelerine maruz kalmış birileriyle tekrar karşılaşsan mutlu olmaz mısın? şimdi mutlu olurum sadece. Geriye alınıp baktığımda o andaki gibi normal ritminde karşılar beni herşey eminim. Şimdi hissedeceklerimi hissedemem o insanlara. Özlemim yoktur bu derece. Sadece o andaki gibi seviyorumdur, iyi ki varlardır.

Görülecekler vardır daha, yapılacaklar, konuşulacaklar. İyidir, kötüdür, kararsızlıktır, kayıptır, kazançtır. Bilinmez. Belki o değerlendirmeye bile tabi tutulamayacaktır gelen zaman. Ama yaşanılacak veya içinden geçilecektir. Yoldan geçerken birileri belki de kenarda durup yalnızca seyredilecektir. Hissedilecektir ya da. Gariptir, çünkü zamandır kararı verecek olan. Karara yön verecek olan biraz biz, biraz da...

Zamanı geldi ki sanırım, zamandan söz edesim geldi. Yoksa ben de güne başlarken ''ne çabuk geçiyorsun zaman'' demiyorum Ya da gece gözümü kaparken '' yine gün bitti''... Önceleri daha hor davranırken şimdi avucumun içine aldım arada aralayıp bakıyorum sımsıkı koruduğum zaman aralığına. İsyan ettiğimde de konfeti gibi başımdan aşağı savuruyorum saatleri. O benim, hoyrat davranmak da hakkım nitekim. Başkalarının ömründen azaltmadığım sürece...

Zaman seni seviyorum. Şimdilik tüm yollar akıcı, bilmem ne vakit takılırız trafik sıkışıklığına da yan yolları ararız, yıllar önce arşınladığımız yolları hatırlarız da oraya doğru koşarız.

Şimdi, yürüyelim mi biraz?

-Gördüm notları-

2009-09-06T12:05:00.000-07:00

''Nasıl geçti, neler gördün?'' soruları konuşma balonlarında kısa cevaplarla karşılandı ben tarafından sanırım. ''güzeldi...'' diyerek ayrıntsız geçtim çoğu zaman. Zamanı da geçmek üzere üstelik, gördüklerim hafızamdaki depoda arka plana koşmaya başladılar. Zamana yenilmeden anlatmam gerek artık...

Aşamaları var bu işin aslında. Gitmek için hazırlanmak sonra ertelemek zorunda kalıp birden '' acele et gitme zamanın geldi'' devrine geçmek nefes nefese. Bavuluma ne koyacağım diyememek süre kısalığından, önce sadece gidiyor olmaya, görmek istediklerine yapmak istediklerine odaklanmak. Beni süsleyecek değil beni yaşatacak şeylere kafa yormak, sonra farkında olmadan aynaya bakarken şimdilerde içerden süslendiğini hissediyor olmak. Aşamalar gitmeye hazırlayamadı derinden, aşama ''o an ordasın'' da kaldı. O an ne görüyordum ben...

Köprüler mutlu etti sanırım en çok beni. Ezelden bir tren- köprü sevdam vardır. Trenler eskisi gibi asil değil sanırım artık yeni haliyle ama verimli. Köprüler eskisi gibi bağlıyor bi yerleri bir yerlere, birilerini birilerine...

Eifel diyip dururlardı yıllardır. Düşler şehri diyip şişirirlerdi Paris' i. Hakları var, şişirilesi ayrıntıları çok, ama öyle ''gözüm kapalı yaşarım ben bu şehirde, düşlerden de düş beğen'' denilesi bir yer değil. Bilmem yanımda sevdiğim insanlar da olsaydı düş kurmak daha kolay olurdu belki hatta düş kurmak kendiliğinden gelişirdi adına yaraşır bi şekilde. Köprüler nehirler, ama her halukarda kalabalıklar. Herşeyi görmek isteyen turistler. Şaşırdıkça şaşıranlar...içindeyken dışarıdan görmek gibi değil hiç birşey özetle.

Cam piramite giderken keman çalan amcayı gördüğüme sevindim. İyi ki o gün ordaydı. Sonra ne biliyim ben, beni ilk havaalanından şehre ulaştıran sıra dışı valon şapkalı bayan şöförden çok etkilendim, tabuları yıkıp yerine yenilerini koyma potansiyelindeydi tavırları. Özlediğim çok yok, gördüğüme sevindiklerim oldukça fazla. Kamp arkadaşlarımı tanıdığıma çok sevindim mesela. Dünya küçüldü cebimde hissettim onlarlayken...Çift tarafı ağaçlarla süslü, sağı solu yeşile varan güzel yollarda, onlarla hayatın özgür alanlarına hızlı geçişler yaşamış olmayı sevdim...

Bir de göremediklerim var bu kadar şey gördükten sonra. Herşeyin bir sebebi vardır nitekim... Ya zamanı değildir ya da görülmemesi gerekir...

Uzun uzun aralıklar satırlar telaşlanırlar !!!

2009-08-31T13:52:00.000-07:00

Gitmek istiyorum, gitmeliyim, gitsem ne güzel olur, gidebilir miyim, gitsem...

Gitmek gitmek gitmek...sonra vakti gelip ''Gidebilmek''. Gitmişken tam da oradayken, bir zaman sonra dönüşü beklemek. Gitmek için çırpınırken, ardından bir an önce dönmeyi istemek, beklemek. Ve sonunda geri dönmek. Giderken baktığın pencerelerde biraz tedirgin biraz mutlu bir yüz yakalarken, dönüşte rahatladığını haber salan, huzurlu bir mutluluk ifadesi yansıyan. Kendine sorular sorduran cevaplarını yine kendine çabucak bulduran kısa bir uzaklık.

Ve özlenilenleri uzaktan da iyi seçebilmek artık. Özlenilen herşey yakındayken de sorgusuz sevilen bir yığın ayrıntı. İnsanlar, zaman dilimleri, sesler, resimler, tatlar, kokular, ifadeler... şerit şerit kendini uzakta hatırlatan herşey dönüşte de aynı ritmini koruyor neyse ki. Öyle uzun uzun bir uzaklık olmadığından şanslıydım. Ama uzaklık uzun veya kısa bir süreliğine tamamen ayrılmak sahip olduğun herşeyden.

Satırlar telaşlandı uzakta. Çünkü bu satırlara uzak kaldım. Defter biter yazıp çizerken oralarda. Bitti nitekim. Ama burda kalan sayfalar da o kadar çok şey birikmiş ki hangisinden başlayacağını bilemedi bu bünye.

Oralar güzeldi. Oralarda aklımın köşesi hep burası için çalışıyordu çünkü. Neyse ki güzel insanlar da beni yalnız bırakmadı, aklımın bir köşesine parantezler açmayı ihmal etmediler. Parantezler mutluluk ifadeleriyle dolu. Seslerle dolu. ''Özledik seni''. Bunu duymak o kadar tarif edilmez bir güzellik ki...

Ben de sizi...''Özlemiştim'' ama artık neyseki özlem kapı dışarı edildi, mutluluk baş köşede yerini aldı şimdi. Geldim, bu kadarı kafi...

25 i seviyorummmmmmmm!

2009-07-24T15:13:00.000-07:00

Yaş olarak daha bu mertebeye erişemedim, ama çok az kaldı gönül rahatlığıyla atıp tutabilirim! 24 iken 25 niye diye sorcak olanlara ''bu rakam benim için sabittir çünkü bu tarihte doğmakla yükümlüyüm'' derim. :) Bugün kanım ısındı yine sana: 2-5-25..toplamın da 7 ediyor zaten, biliyodum. Yaz çocuğu olmaktan dolayı mutluyum ama arada son baharla ilgili genel geçer şeyler de söylemiyor değilim elbet. netice itibariyle insanım...

Zıpladıkça zıplayayım ellerim bu sefer ciddi anlamda bulutlara dokunsun ama uçurtmalar , ''heyyyy siz de biraz geri durun canım !''

Sanırım işte bu sefer vakti geldi. Hayatımda başıma gelen en güzel şeyler yılı 2009 seni seviyorum. Seneyi kapatmadan büyük büyük konuşmak istiyorum. Israrla da seveceğim kimse beni yıldıramaz. Önce tarçın kokusu sonra Fransa haberini hayatıma getirip çöreklendirdiğin için sana çok teşekkür ederim. Aracılar malum onlara saygımız sonsuz işte bu noktada ulvi değerler için saygı sözcükleri, içten gelen seslerle sınırlı kalınca her zaman daha iyi hissettiriyor, orası da bende saklı kalsın.

Sizi seviyorum yeni yaşım -aşım -ağrısız başım ortağı güzel insanlaaaaaaaaarrrrrrr... iyi ki varsınız : )

ve güzel haber; bu sefer sanırım gerçekten gidiyorum !

Ben bitişe bitiş demem, bitiş çizgisini görmedikten sonra

2009-07-08T12:18:00.000-07:00

Sevinmem gereken. hatta sevinç çığlıkları atıp zıplamam gereken bir durumla karşı karşıyayım ama...

Büyük bir problem var ''sevinemiyorum''. Sanırım sevinç zerreciklerimi yoğun sıcağa maruz bırakarak buharlaştırdım. Ya da alışmam gereken bir değişiklik bu içinde bulunduğum, biraz zaman alacak sevinmem...

Normal şartlarda böyle olmaması gerekirdi o yüzden şaşkınım. Hani dilimde tüy bitmişti ; olsun bitsin gitsin diye söylemekten , yazmaktan sıkılmamıştım. ''Okuuuuulll bit git kurtulmak isityorum artık sendeeeen'' ağzıyla üstelik.

Huysuz çocuklar hani heves eder eder annesine babasına yalvarır istediği şeyi aldırmak için, ağlar uzun uzun feryat figan. İstediği önüne konulunca da ''cıkkk'' diyerek ''ıı ıhh'' diyip omuz kısarak uzaklaşır ya o şeyden, ipler kopar...hevesi kaçar hemen, yeni bir şeye bakmaya başlar henüz ıslak gözler. Yaşadığım şey buna benzeseydi sanırım şuan bi vitrin camına bakıyor olurdum heyecanlı gözlerle o ''yeni'' her neyse. Ama o değil yaptığım alınan oyuncağa bir bakıp kenardan onu uzun uzun seyretmek ama ağlama isteğiyle biraz da. Biraz kızgın çünkü çok uzun süre yalvardın sana alsınlar diye onu. Senden esirgemesinler hakketiğine inandığın şeyi bunca zaman sonra. Ama eline alıp bakmak, dokunmak gelmiyor içinden artık hevesin kaçtı senin...

Hevesini içinden aldılar söktüler savurdular gibi ruhunda. Herkes arkasında sakladığı sopayı bir kez vurup o hevese, abasının altında sakladığı sopayı göstermekten bıkmadı. Saatlerini ayarlamışlar, günlerini sözlemişler, durumlarını ezberlemişler gibi ağır aksak cümleleriyle....

BİTTİ...BİTTİİİ...BİTTİİ..EDAAA BİTTİİ...BAKALIM NE ZAMAN İNECEK İÇİNE SERİNLİK(?)

Fiyonklu alacalı hediyelerim

2009-06-28T15:18:00.000-07:00

Turuncu bulutlar var siyah tülün ardında...Kavanoz kavanoz mutluluklar. Sağ yanında, arkana dönüp baktığında, solundan gelen, önün sıra uzanan sihirli enerji. Seni sarıp sarmalayan. Ayağına takılan çiçek demetleri ya da ayağını taktığın. Dokunduğun bu dünyadan değilmiş gibi kimi zaman. Duyduğun, gördüğün tesadüfün en güzeli...Günün dolu, günün yorgun ama günlerin mutlu. Ne yapmalı sorusu asılı tavandan sarkan çiçeklerin ucunda.Ne yapmalı -ne yapmalı (?)şarkısını tuturuyor kulağımın yakınlarında biri.

Herşeyin bir sebebi var kesinlikle diyorlar. Beklemekten yorulunca beklendiğini unutanlar gibiyim. Kusura bakmayın enerji açığım deniz tarafından farkedildi, dalgalar yola çıktı; kıyıya vuracak ya da açıklardan deniz fenerini gözleyeceğim. Beklemeden!

Nicedir beklenen anlardan BİRi

2009-06-22T01:29:00.000-07:00

...Güzel sanatlar fakültesi Acıbadem' deymiş bizim okulun, Haydarpaşa kampüsü olsaymış , bina olarak güzel enazından tarihi...Göztepe burası, hımm... enazından okulun yeri güzel, yeşilliği bol :) ...''2009 a kadar sürecek bir dönem bu iyi ihtimalle...2009 ne kadar uzak bir tarih o zamana kadar daha çok aşama, çok sınav , çok işkence var önümüzde, hem okul kazanmak felan sevindim bitti, şimdi daha önemli hayata dair işler var'' ...

Ve 2009 gelir, Haziran ayına tekabül eder sevinç çığlıkları. Sonrasında göreceklerin ne kadar iyi ne kadar kötü umrunda bile değildir, kepi fırlatıp atarken, arkadaşlarınla ortak sevinç çığlıklarını göğe yükseltirken. Kendinden bile beklemediğin yoğun bir çoşkuyla ayaklarını yerden kesersin üst üste kimbilir kaç kez...Yanındaki arkadaşının gözlerinin içinde görürsün kendi hislerini. Çok garip duygular oldukça hazırlıksız yakalar, adımlarının hızını ayarlayamazsın, koşmak istersin sonra durmak birden bire. Üstünden uzunca bir zaman geçip, sonra gülmekten karnına kramplar gireceği karelere gülümsersin kare kare kafalarla. Kare kafalar cübbeleri lacivertten insanlar :)

Koşun koşun toplu fotoğraf çekiliyorrrr! an gelir 5 yıl boyunca senden selamını esirgeyen sınıftaki kişilerden biri işte, senin omzunda tutmuş çekiyor hadi fotoğrafa diye :) ''İçten içe seviyormuşuz sanırım biririmizi'' diye teselli edersin kendini. 5 yıl boyunca gördüğün yol arkadaşların da kare kafa o gün. İsmini bilmezsin ama gelişimini takip ettiğin insanlardır kendileri.

İyi anımsarsın ama bir çoğunu. Gülümsetir hatta nice cin fikirler. Bakalım hangi kare kafa hangi holdingin duvarına toslayacak hırslarıyla. Bakalım kare kafasının üzerinde kimler gazete kağıdı serip kuru ekmeğe talim edecek? bakalım hangi kare kafalar diğer karelerle birleşip büyük platformlar kuracak hayatın içinde...kare kafasını kimler tv ekranına benzetecek günden güne.

Toplu fotoğraf çektirelim hadiii! ne güzel konuşma baloncukları koymak da serbest bakarken :)

Kendime albüm hediye ettim bu sebeple -Oİ VA VOİ- travelling the face of the globe.

Dinlemeyi seven varsa başka '' hadii! toplu fotoğraf çektirelim ''

sepet sepet umutla sakın beni unutma :)

2009-05-20T11:42:00.000-07:00

Çift tarafı denizlerle kaplı hayal alemi...

Dilek gemileri son sürat yol alırken boğazın serin sularında, oyuncaklar telaş içinde. Açlık tokluk derdine düşenler, oyuncak kalelerden denize düşürenler, balıklara yem olanlar, incili istiridyeleri eteklerinde toplayanlar. Piknik sepetlerini eline alıp yola çıkma hazırlığında olanlar; gölgesinde oturup soluklanacak ağaç bulamayanlar. En büyük ağacı bulup dalına salıncak kuranlar; tepelerde özgürce kanat açanlar...

Tren bir sonraki istasyona doğru çufff çufff giderken vagondakilerle en ufak göz teması kurmamak için elindeki kitabı okuyormuş gibi yapan, saatlerce satır aralarındaki hayallerde takılarak sayfayı aniden çevirenler; sonraki sayfada bir çizikten bin satır yazanlar.

Köprü bir o yana bir bu yana kıvrılırken aşağıdaki uçuruma dudak büküp soluğu karşı kıyıda alanlar, yalpalayan köprüde önündekine imrenerek soluğunu tutup vadideki renklerin tadında doyamayan, ayağı kayıp uçuruma yuvarlananlar...

Uzun zamandır bulamadığı aynasıyla tesadüfen burun buruna gelip kendini görmekten korkup çekmeceye geri koyanlar....

Şarkı benim şarkım diyip, yanındaki için aynı melodinin ne ifade ettiğinden habersiz olanlar. Benim şarkım dediği şarkının ondan habersiz yazıldığını unutanlar...

Sepette telaş!

-mişli günler çöreği

2009-05-09T12:07:00.000-07:00

Yanılmamışım...

Hayat bazı insanları hayatınızdan eksiltirken bazılarını da hayatınıza dahil ederek dengeyi korumanızı sağlıyorMUŞ. Ya da ben şanslı olan gruba dahilMİŞİM....

Bu gün anneler günüyMÜŞ ve ben anne gülümsemesini hissettiğim başka bir anneye sarılıyorumMUŞUM...Onun için pasta yapıyorumMUŞUM, gülümsemesini görünce mutlu oluyor, gözleri dolunca ne hissettiğini hissediyorMUŞUM...

Ama bir yerlerden çok daha tanıdık biri tarafından izlendiğini, anlaşıldığını bilmek ve gülümsemek iyi hissettiriyor-MUŞ-

mişli günler çörekleri fırından yeni çıkmış, neyseki gerçekten mutluluk veren tatları varmış :)hepsi gerçekmiş...

BAHAR KAYGISI- mıknatıs sendromu

2009-05-03T10:50:00.000-07:00

Dünya küçüklüğüyle beni yine şaşırtıyor şu günlerde...oyuncak sepeti olduğunu defalarca kendi kendime onaylamış oluyorum ve bu bende garip bir his uyandırıyor. Yoksa mesai saatleri dışında mıknatıslık mı oynamaya başladık. Rakiplerim var mı? nerdeler?demir bilyeleri yutanlar kimler ? isimleri bildiklerimle sınırlı mı yoksa yeni isimler de bir yerlerden üzerime hızla yuvarlanıyor mudur?

-MIKNATISLAR - ARTILAR- EKSİLER- ZIT KUTUPLAR-

Aşk Mikrobu MUTLULUK bulaştırır!

2009-04-07T09:57:00.000-07:00

Ben bir mikropla tanıştım...Daha doğrusu tanışalı epey uzun bir zaman oldu ama artık sizi de tanıştırmak istedim.

Deseler ki gökten düşmüş gibi hayatınıza giren biri var mıdır sizin için?

- pek tabi, olmaz mı hiç! derim.

Bu isim masallar arası hizmet veren, benim için hayata rengarenk iplikler sarmalamış insanlar arasında eminim ilk sıralarda yer alan Banu Taylan olur.

Aşk mikropları üretip evrenin dört bir yanına salan, sevdiklerine kendi elleriyle yaptığı kuyruklu yıldızları hediye eden kıvırcık saçlar, renkli düşler, hareketli saatler, masal tozları vs...

Kapıdan içeri girer ve '' benim için bu mikropları kurabiye olarak üretebilir misiniz ?...yiyenler aşık olsun'' der.

Ve bir virüs hikayesi benim için başlar...

''Mutlu olduğu yerde herkes güzeldir!'' sloganını benim için oldukça yerinde kullanarak, mutfağa bir hayli yakınken, kırmızı önlüğü takmışken, anlaşmaya varılır; kısa bir süre sonra da mikroplar kurabiye formuna kavuşur.

Yaşasın mikroplar! yiyiniz mikrobu bulaştırınız inşallah...

Bakmak istersiniz diye :

www.banutaylan.com

~ Küçük Ev ~

2009-03-27T11:57:00.000-07:00

Dört odalı bir iş kurmalıyım!Dört odası da farklı ama ortak kapıyla dış dünyaya bağlı. Birinin penceresinden çiçek bahçesi, birinden yemyeşil orman, birinden taş köprüler, bir diğerinden de göl manzarası karşılasın beni.

''Hayatın gerçekleri'' diyeceğim sulu sepken üstüme yağan bir diğer gerçeklikler yığını şemsiyemi açmama fırsat vermeden sağnak halinde başımdan aşağı inecek diye endişeleniyorum zaman zaman. Toprak saksı deviriliyor...Sonra camdan bakarken ardı sıra düşüncemin bahçeden ağır adımlarla geçmekte olan kedi patisini cama vuruyor '' hadi be sen de!'' içerikli bir mesaj verdiğine inanıp gülümsüyorum tekrar. İşin aslı çok fazla sebep varken gülümsemek için, işime geliyor böyle davranmak hayata.

Nicedir samimiyetizliğinden şikayet ettiğim insanoğluna taş çıkartacak, küçük bir güruh üzerime geliyor çünkü tarih itibariyle. Üzerime gelmekten öte, yanıbaşımda duruyor her biri. bakmadan gören, anlatmadan duyan, aynı şeyi hissettiği için gülümseyen...ev huzuru, delisi, akıllısı, suskunu, gevezesi... anne gülümsemesi bir adım arkana baktığında; anlatsam anlatılmaz yaşanılası mutluluklar :) Biraz uzakta kalan eksikler için sabretmekten başka bir çare de yok nasılsa...

Mavi odalı kararsızlık Blokları

2009-03-09T14:35:00.000-07:00

Sabahın körü de olsa, sen düştüğün yolu görebiliyorsan problem yok denilir.Nostaljik kırmızı tramvay şu günlerde pek de nostaljik olmayan, daha çok bireysel anlamda modernizm köleliğine taşımacılık yapan bir araç görünümündedir. Neyse ki haftanın başı günlerden pazartesi olması gelecek haftaya giden saatleri yavaşlatır. Sonraki hafta hep önceden düşünülmemelidir işi yokuşa sürmemek için, farkedilir.

Okulun kapıları yüksek parmaklıklı, bahçesi uzun bir yolu bloklara bağlayan, ötesinde ise deniz manzarasını kucaklayan ama nedense mevsime dair bir soğukluk taşıyan görünümdedir. Üstelik daha da yorucu olanı; huzur vediğine inanılan mavi rengin böyle alanlarda kullanılmasıyla aldığı can sıkıcı havanın kapıdan girer girmez insanın üzerine çöreklenmesidir. Durup silkelenilir öğretmen silüeti, kendini omuzları dik bir şekilde yorucu duvarlar ardına ısrarla sürükler...

Koridorlar geçilir, merdivenler aşılır, kapılar zorlanır... Ya saatte bir problem vardır, ya okulda, ya binada, ya da bahsi geçen silüette. Korkutucu bir klasik müziğin hakim olduğu sözüm ona ders zili kendini hissettirir, gerilim filmlerinde dekorun parçası olan, yanıp sönen cızırtılı floresan lambaların oldukça benzer versiyonları göze takılır, kapısında fransızca sınıfı yazan kapının ardı oldukça boş, koridorlar da bir hayli loş bir havayla çılgınca ''GÜNAYDIIIIINNNN!!!'' der.

İrkilen çaylak silüet ''bari denizi göreyim'' umuduyla cama doğru adımlarını sıklaştırır, kendiyle burun buruna gelir bu kez de camdaki yansımasıyla. Deniz gridir, çünkü mavi olacak enerjiyi güneşte bulamamıştır o sabah.

Güneşi ceplerinde arayan umutlu genç kız vaktin geçtiğini haber veren saat dilimlerinden başka bir şeyle karşılaşamaz.

Ne istediğimi biliyorum! diye kendini telkin ederken geleceğe dair, beyaz saçlı prens koridorun başından gülümser...

Hadi tören alanına...

Evladım...oğlum...kızım...kime söylüyorum...!

Sene 1999 lise yılları ve arkasından derin bir nefes...!

yukarıdan aşağı / soldan sağa

2009-03-03T01:32:00.000-08:00

Arkadaşlarla yapılan yuvarlak masa toplantıları... :)

Gelecek yıl artık öğrenci olarak tanımlanmayacağının farkına varmış tedirgin yüzler var biraz. Bu yüzlerin yarısı da iş hayatına adım atmak için delice an kollamakta, öğrenci olmak uzun vadede artık can sıkıcı olmaya başlamış. Sabırsızlık var kimimizin üzerinde. Kimimiz balon balon hayalperestlik çukuruna çoktan düşmüşüz. Yüksek dağların hemen ardında kırmızı halılar, ışıltılı çalışma arkadaşları, parlak bir kariyer bulma umudunda değil, eminliğindeyiz. Kimimiz ne istediğini bilmiyor.
''Ben ne olabilirim bilmiyorum ki ?'' diyor kendi kendine. ''Ne yaptım kendim için geçen bunca zaman? Beni tanımlamak için yeterince çaba sarfetmedim sanırım konuşurken anladım'' ... Düşünceler dillendiriliyor, biri bitiyor biri başlıyor. Hepimizin öz inancı; oturduğumuz odanın duvarlarının bir hayli yüksek ve birbirine yakın olduğu. Ama neredeyse hiç birimiz pencereleri ya da kapıları aklımızın bir köşesine sığdıramıyor gibiyiz. O kapılar ve pencereler dışarından gelecek müdahalelere açık sanırım sadece. Bize öğretilen yanlış bir şeyler var. Çatıdan odanın ortasına bir ip atılsın, ya kendimi asıyım ya da o ipe tutunup çatıya çıkayım diyoruz. Ya çok iyi ya çok kötüyü düşünüyoruz. Oratalama bir yerden başlamak kimsenin işine gelmiyor sanki .

ve kahveden bir yudum alınıyor...

Kendimize uzaktan bakıyorum. Yorulmak için daha çok erken, canlanması gereken yüzler var karşımda. Seyyar bir ayna var sanki hayatımda böyle zamanlarda kendimize bakmak için olur olmadık yerlerden kendini gösteriyor. Beni bana baktırıyor...

Zamansız gelen sürprizler de var yok değil :) felaket dememem ondandır.

Kahveler bitmiş , telve telve yorumlar kendini gösteriyor bu kez de...

Bu bir bant kaydı mı?

2009-02-22T11:28:00.000-08:00

Belli bir zaman dilimine sıkıştırılmış bana ait bir demo mu bu çalan ve ben kısa film tadında ama oldukça uzun bir filmin başrolünde miyim?
( Kendi hayatımın başrolü)

Yine oyuncak sepeti...

Bu kez kalp şeklinde kurabiyeler çıkıyor fırından, ve ben fotoğraf çekiyorum sürekli. Acemiyim bu işte ama oldukça renkli kareler çıkıyor.

Sonbahar yapraklarını geride bıraktığım için mi nedir, son baharın hüzünlü havasından ne zaman biri bahsedecek olsa ya da nerde hüzünlü sonbahar dizeleri görsem, koşar adım uzaklaşma kaygısına düştü ruhum. Acı demesin kimse, acı çekiyorum demesin istiyorum sanki, yoruldum demesin, ağlıyorum , bitkinim, suskunum, hayat beni yoruyor demesin. ( ki oldukça hayata dair şeylerken bunlar)

Koşar adım yeni insanlara sarılıyorum. Yenileniyorum gibi hissediyorum. Eskiye dair her ne alırsam elime, elimde bir yığın toz kalıyormuş gibi hissediyorum. Tek nedeni umut, çok iyi biliyorum. Eskiden oldukça sinir bozucu, yıpratıcı olarak nitelendirdiğim insanlara/ durumlara dair anlayışlı olma halim sıklaştı. Olduğu gibi kabul etmek oldukça işe yarıyor. Sinir bozucu olsalar bile görmezden geliyorum inatla. Pembe gözlük işini abartıp olabildiğince hoşgörülü, sanki cebinden heran bir adet çiçek çıkarıp karşımdakine uzatıcakmışım gibi gülümsüyorum. Gözlüklerimin çerçevesi pembe olmakla yetmiyor kelebekler, kuşlar konuyor camlarının kenarlarına sanki.

İleride diyorum, bak işte orda!

Biliyorum ki tek nedeni bu.

Zamanı geçen -öğrencilik-

2009-02-05T02:09:00.000-08:00

Öğrencilik için bir yaş sınırı varsa eğer, emin oldum ki bu yaş 22 sularını gösteriyor insan hayatında. Ya da tamamen bulunduğun okul sınırlarının senin tahamül sınırların ile denk düşmesi ile alakalı bu ruh hali. Ondan daha kötüsü ben 22 yi geçeli oldu biraz. Biraz eksik, iki fazla derken neticede rakamlarla da doğru orantılı değil ki insanın değer yargıları, olgunluk hali, tahamül derecesi. Nitekim şimdi kaç sularında benim yaşım; ucu açık bir durum olmalı pat diye söyleyemiyorsam.

Yani aslında ben geçen yıl çoktan diplomamı alıp kapıdan ardıma bakmadan çıkmalıymışım efendim. Devir sıkıcı hocalar, insanın üstüne üstüne gelen okul duvarları devri. Kışın kapalı ortamları aydınlatmak için yakılan gündüz lambalarından ibaret koridorlar. Yaza da bi ihtimal fare deliğinden ışık süzmesi halleri okulumun koridorlarında.

Desem ki bitti gitti çok da az kaldı az daha dayan. Ben derim demesine de içimdekini inandıramadıktan sonra her gün için bir çizik atma eğilimi vuku bulur :) Teskere ne melem bir şeymiş meğer.

Desem ki okul bitsin hemen istediğin bölüme at kendini. Aşağıya bir baktım ki hedefi tutturmam için sanırım altmış ayaklı, altmış kollu, takriben 30 başlı bir insan olmalıyım, enim geniş boyum da Gülüver 'e taş çıkaracak cinsten olmalı. Ya da hedefi ben fazla büyük tuttum belki göz süzmek yeterli kendisine.

Devir sabır devri!

Ne diyordum seneye bu zamanlarda ben...

not:Bu yazımı madame Simone' ye ithaf ettim. Hani olurya; blog okuyucusudur, maillerine cevap vermez nicedir ama belki blog okumaktan fırsat bulamıyordur. Hislerimi anlasın. Şimdi bir de güvercin ayağına haber kağıdını bağlayayım, sonra belki dumana da sıra gelir. Yok daha güzel bir fikrim var sanırım; tarihler 6 Şubatı gösterirken Chucky için yeni bir bölüm çekmek isteyen var mı. Kaçıncısında kalmıştık ?

travmatik travis etkileri

2009-01-27T06:01:00.001-08:00

Farkedeniniz var mı?

Her yer yemyeşil çimlerle kaplı bahçemizde.

Neticede dünya bahçesi; dünya kadar büyük bahçe!
....

Kırmızı bir hırka var üzerimde, ayaklarım telaşlı girdim bahçeye. Bağdaş kurdum masmavi denize bakan yamaca doğru. İki kolumu bıraktım omzumdan aşağı, destek verdim avuç içlerim toprağa dokunurken bedenime. Kafamı taşımasın istedim boynum bir süreliğine, sorumsuz bedenimden. Öyle serin bir hava esiyor yamaçtan yukarı doğru. Yaz gelecek diye fısıltılar duydum bulutlardan. Bahar serini havayı içime çektim. Çimenlere dokundum sonra uzun uzun. Bir bebeğin saçlarına dokunur gibi... Kırmızı hırkamın önünü birleştirdim sonra sağlı sollu, çimlerden sürüklediğim kollarımla.

Yamaçtan yukarı biri uçurtma uçurdu. Uçurtma renkleriye telaşa kapıldım. Çıtalar koydum yüreğime. Uzun uzun seyrettim gün batımını. Gün batımı, yerden aldığım bir yaprakla portakal adını aldı sonra.

Gülümsedim...

Her gün bir tablet çikolata !

2009-01-16T12:06:00.000-08:00

Çikolata kazanına düşsem diyemem ki; ben boğuluyorum kurtarın beni.

Demek istemem, çünkü mutluluk sarhoşu olurum oracıkta.

Çikolata kazanına baharat eklemek isteyen ellere engel olmaktır tek kaygım şu zamanlarda.

Bir gün beyaz, bir gün fındıklı, bir öteki gün bitter...neticede çikolata parçalarından ibaret her bir gün(üm).

Şükürler olsun! Kazana düştüm.

dipnot: Kaşığın kontrolü bende değil.

mutluluk sorgusu...

2009-01-10T14:38:00.000-08:00

Nasılsın? sorusuna ''iyiyim, mutluyum'' diye cevap verince insanlara, yadırgadığım sorgulamalar duymaya başladım sanırım. Yadırgamaktan öte, insanlar hali ruhiyetimin üstünde durup düşünmeme sebep oluyor sürekli.

Neden mutluyum ben? Çok mu mutluyum az mı? Derecesi olmak zorunda mı? Genel mi geçer mi? Yarın olunca yitip gider mi?

bir yığın soru...

Türk filmi çok izlemedim ben küçükken. Küçükken değil sonrasında da belli sınırlarda kaldı Türk filmi seyircisi olma hali. Şener Şen 'in şen halini hatırlıyorum bir, Adile Naşitin gülme krizlerini ve Münir Özkul 'un turşu dükkanını, Vecihi'yi...Ki sanırım bunların hepsi aynı filmde geçmekte :) Üstelik adı da tesadüfe bakın ki Neşeli Günler. Acaba sadece neşeli günlerimden bir kısmı içinde bulunduğum için mi o anları hatırlıyorum bir filme dair.

Kötü günlerde hatırladığım bir Türk filmi yok sanırım, bu durumda emin olabilirim az sayıda Türk filmi izlediğime. Elbet bir yığın daha izledim ama hiç birine dair birşey hatırlamıyorum ki şu an.

Ama bu filmlerin bir kısmının bana kazandırdığı ince bir ayrıntı gelip çöreklenmiş hayatıma. İstesem de istemesem de bünyem üretiyor bu düşünceyi. Hep güzel giden şeylerin sonunda bir kötü anı mutlaka kalacak ya, şarttır olmazsa olmazdır. '' İyi enerji yolluyorum ben yok öyle bir şey '' desem de an geliyor ,aklıma pelesenk olan söz demeti bu oluveriyor .

Neden? Çünkü etrafımdaki bir çok kişi mutlu olma haline ihtimal vermiyor. Hele ki hayat böyle çekilmez bir tablo çiziyorken, sen kendi fırçanla aralara güzel renkler de katamazmışsın gibi, yağmurlu günde sana hiç ''buyrun geçin'' diye yol veren araçla karşılmayacakmışsın gibi, her su birikintisinden bir fiske yiyecekmişsin gibi, top oynayan çocukarın esas oyun aracı hep senin kafana isabet edecekmiş gibi, sıranın sonunda hep sen olacakmışsın , tam sıra sana gelince sana'' bitti'' denmesi de klasikleşmiş gibi...Hep bir kara seneryo ustası çıkıveriyor kapı ardından, cam kenarından, yol dönemecinden.

Oysa var bir azınlık...'' mutlu musun, hey maşallah hep böyle gitsin inşallah'' nakaratları kullanan.

Oysa var bir kararsız kesim; ''mutlu musun, iyi, eee sonra? '' diyen.

bir de var bir kesim '' musun?, mısın?'' lı cümlelere hiç girmeyen...

Kötü seneryo yaratmak imkansız değil biliyorum. İyi ama, olasılık olarak kalsa sadece hayatımızda. Yüzdeleri büyültmek için elimizden geleni yapmasak.

Hem n'olur sanki çamur sıçratan o şöföre '' teşekkürler! bu desen çok şık durdu üzerimde, adresinizi verin karlı günlerde puantiye çalışmalarınızı da üzerimde görmek isterim'' desek de yolumuza devam etsek. ( ütopik atıyorum çünkü mutluyum )

not :Kara seneryoları griye dönenlere koca bir alkış :)

bir günde öğretmen olmak

2009-01-07T06:56:00.000-08:00

Kararsız mısın?
Bir süre düşünmen mi gerekiyor?
Heyecanlanman mı gerek önce?
Daha mezun olmadın mı?

Bu tür sorulara ne cevap verecek vaktim vardı, ne de cevaplarımı dinleyip beni dikkate alacak aklı başında tek bir kişi.

-Birinin Esin öğretmen yerine derse girmesi gerek (!)
-Kim girsin? hımmm, sen girer misin?

BEN :evet şanslı kişi benim sanırım:)

Arkama dönüp bakamadan I-C nin kapısından içeri girdik bir başka sert mizaçlı bayan hocayla. Ve '' öğretmen içeri girince n'apılır '' azarının ardından, ''o beslenmeni şimdi kaldır sırası mı?'' azarıyla durumu pekiştirip girişi yaptıktan sonra top bana atılır.

-Merhaba çocuklar bugün öğretmeniniz biraz hasta o yüzden bu ders sizinle dersi birlikte yapacağız. Benim ismim Eda.(içimden halime bakıp işaret parmağını üstüme doğrultarak gülen kaç sevimsiz surat geçti bir bilseniz, üstelik o suratların içinde benimki de vardı)

-peki öğreeetmeniiimmm...!

iç ses: ''öğretmenim'' diyorlar.

çocuk 1: öğretmenim siz Figen hocanın kardeşi misiniz?
çocuk 2: öğretmenim matematik sorularımızı yapalım mı birlikte?
çocuk3: tekerlemeler ödevimiz vardı onu da yapabiliriz.
çocuk 4: öğretmenim benim başım ağrıyor.
çocuk 5: tokam koptu öğretmenim yapabilir miyiz?
çocuk 6: biz tahtaya bir gülen yüz bir ağlayan yüz çiziyoruz ona göre uslu duranları ve yaramazlık yapanları yazıyoruz oraya. ( peki ya kararsız ifade yok mu)
çocuk 7: hep siz mi gireceksiniz bu derse?

....

Bunlar sordukları sorulardan ve önerilerinden sadece ilk aklıma gelenlerdi. Bir o kadar da saç bantını düzeltemediği için yardım isteyen, ya da '' oyun oynasak n'olur sanki, biz hep Fransızca yapıyoruz'' diyen, org çalma teşebbüsünde bulunan...

Eda öğretmen bir o konudan tuttu bir bu konudan. '' heyyyy! ilk dersim, yardım yahu! '' diye bağırmak istedim bir ara.

Baktım olmayacak Fransızca diyalog da yaptırdım, tekerleme de okuttum. Tekerlemelerde geçen sayıların Fransızcasını istedim. ( eldeki kaynaklardan suyunu çıkarana kadar Fransızca da denilebilir)

Bir ara çok konuştular oyun oynayarak susturma çabasına girdim. Gözlerim kapalı şimdi, arkamı döndüğümde herkes oturmuş olacak! (arkada yerine oturmak için telaşa giren öğrencilerin sesi, bendeki huzur )

Bir ara çocuk bilmem kaç '' o beni aşağıladı'' diye ağlamaya başlayınca, sanırım susmayacak dediysem de '' aaa belki sen yanlış anlamışsındır o öyle şeyler söylememiştir '' yalanı uçurdum, baktım herkes evet söyledi diyor, o zaman özür diler şimdi di mi ? ( aslında niye ağlatıyorsun kızı vay terbiyesiz demek de gerekiyor sanırım )

çocuk 8: öğretmenim bize hikaye okur musunuz?
çocuk 9: ben boyama yapmak istiyorum!
çocuk 10: su içebilir miyim öğretmenim ( iç canım dedim)

hiiiiiiiiihhhh...yasak amaaaaaaaa diyen bir grup çocukla karşılaştım.

-peki bu seferliğe mahsus iç, ben bilmiyordum yasakmış bak dedim.

Sonra öğretmenler odasına adım attım. ( bizim odamız evet)

-nasıldı? yoruldun mu?
-yorarlar mı? yooo...hareketliler biraz ama sevdim. ( sanırım yetmedi)
- iyi ben söyliyim bir dahaki hafta Antoine' ın sınıfına gir sen. Onlar Fransızca' yı da biliyorlar.
-aaa ne güzel ( evet güzel, zorla olan bir güzellik hem de), olur tabi.

....

Okul bahçesi top oynayan bir sürü çocuk, aralarından süzülen 3 öğretmen adayı , biri terfi etti ( diploma çok da gerekli değilmiş)

Ve arkamdan bağıran Öykü:

-au revoir öğretmeniiimmm! ( görüşmek üzere )

'' bu bir bant kaydı mı? '' ifadesiyle görüntüde biz tekrar, adımlar sıklaşır...

-SON-

yeni gün - yeni ay - mütemadiyen yeni yıl...

2008-12-31T06:54:00.000-08:00

Yeni yıl için bu yıl bir şey yapmanın çoşkusu içindeyim. Etrafımda hediye peketleri olması şart değildir hediye pakedi benimdir (evet fazla iddalı oldu) mantığından hareketle bu yılı çoşkuyla karşılamamam için elimde geçerli nedenler olmadığını farkettim.

O zaman mutluyum.

Öyleyse, önümüzdeki 365 gün 6 saat olacağını varsaydığımız bu rakamları belli, kendi bir o kadar belirsiz yıl için hep birlikte iyi şeyler dileyelim. Biliyorum bir çoğumuz aslında iyi dilekleri monoton hale getirdik. İçten dileklerimizi pozitif enerji ile söylemek için sakladığımız yerden çıkarma vakti geldi artık.
(nereye koyduğunu unutanlar yoktur umarım :)

Uzunca lafların en kısası, yazının özeti, yazılma amacı, ana başlık ve diğerleri kol kola girer:

Bu şarkı size gelsin...

Yeni yıl yeni yıl yeni yıl sizlere kutlu olsun...
yeni yıl yeni yıl yeni yıl sizlere mutlu olsun,
Eski yıl sona erdi yepyeni bir yıl geldi ( boşuna yaşadım 2008'i hissi)
Bu yıl olsun kutlu bir yıl bu yıl olsun hey hey,
Bu yıl olsun mutlu bir yıl bu yıl olsun hey hey...

En son ne zaman söyledik :)

Ufacık tefecik - içi dolu kırıntıcık

2008-12-28T12:11:00.000-08:00

Gökyüzüne dokundum sonunda...

2 günlük zaman diliminde astral seyahate çıkmış kadar oldum. Tek eksiğim buymuşçasına dolu dopdolu iki gün geçirdim...Neydi peki benim derdim yere göğe sığmıyordu bedenim :)

Küçük kurabiye dükkanı...

Adımımı kapından attığım daha ilk gün beni gülen yüzlerle karşılayan muhteşem aileye ne kadar teşekkür etsem azdır. Devamında da böyle olur umarım herşey böyle güzel gider ben dedim siz de deyin n'olur , maşallah zinciri oluşturalım el birliğiyle...Kapından el sallayarak geçirdikleri ikinci gün tecrübesi de var tabi. kavanozlara tıkıştırdığım tüm sıkıntı anlarımı köprüden geçerken boğazın serin sularına bırakmıştım o sabah. Akşam, düşünce balonumun içini nasıl dolduracağmı şaşırdım, mutluluktan aynı anda yüzlerce güzel şey düşündüm ve rengim değişti bir süre sonra...

Bu bünye meğerse mutluluk için nadasa bırakmış kendini ben bile farkına varmamışım. Biri olunca bir diğeri daha arkasından geliyormuş gerçekten( bilen bilir :)

''Hoşgeldin...''

Nasıl hoşbuldum bilemezsiniz.

O gün aslında kendime karşından baktığım 3. gündü sanırım...

Bulutlara savaş açtım, güneşi saçıma taktım.

2008-12-22T07:24:00.000-08:00

Normal şartlarda, '' ki bu sadece benim normalim'' yağmur bulutları havada birbirinin koluna girdikçe, yukarıdan da şanslı kişilerin yüzlerine uygun birer sıkıntı maskesi bırakırlardı. Artık o gün şanslı kişi kim olursa. Bunlardan biri de çoğunlukla ben olurdum. İstemeye istemeye havanın yoğun ısrarlarıyla o sıkıntı kılığını giymişliğim vardır efendim üzerinize afiyet. Çıkarmak istesen çıkarılmaz öyle yapış yapış bulaşıcı bir histir o. Açıkçası çok da şikayetçi olmamıştım bugüne kadar farkedip.

Günlerden bir gün, ki o gün tam da bugün...Yağmur sesiyle, görüntüsüyle kendime gülümsetici nedenler bularak günümün daha keyifli geçmesini sağladım. Şanslıyım :)

Yolda yürürken elinde şemsiyesiyle yanımdan geçenlerle yarış bile yaptım ama ekoseli şemsiyenin beni sollamasına engel olamadım. Sonra ben de puantiyeli olanı solladım ve önümde uzayan yolun tadını çıkardım rahat bir şekilde...biryandan da içimden,fısır fısır durmumuza uygun anonslar yaptım:

-evet şimdi pembeli şemsiye parkurda birinci sıradaki yerini alıyor, onu hızla takip eden bir yeşil şemsiye görüyoruz , rakip kendinden gayet emin o yol benim olacak diyerek geliyor...

Sonra o meşhur ağaçların olduğu sevgili evimin sokağında bir an yavaşlayıp soluklandım. Bu kez ağır adımlarla önümde uzanan ağaçlı yolun tüm kıvrımlarını ezberledim.

Gözüme takılan evlerin ışıklarının hangi yüzleri aydınlattığını düşünüp bir kez daha gülümsedim.

Eyvahlar olsun, yoksa bugün farketmeden minik bir pozitif baloncuk mu yuttum dedim :)

Kurabiye dükkanlarımı Fransa' da bile açtım. Bir değil bin şube oldu bir anda.

Sonra içeriden dışarıya huzur gönderen terzi teyzelerin evindeki telaşa, elindeki zümrüt yeşili kumaşa takıldı gözüm. ''Terzi mi olsam yoksa ben?'' bile dedim.

Kurabiye ile kumaşın birarada olduğu bir dükkan canlandı kafamda. Hatta haddimi aşıp kapıya mimarlık bürosu yazısı bile astım. Bu 3 ayrı güzel iş birarada pek hoş durmadığnı farkedip, sonra dedim'' ben örümcek miyim? ''

Yağmur damlasını farketmedin tabi sen bugün, omuzuna düştü hani sen yolda yürürken. Şanslı insanlar için sınırlı sayıda olanlardan biriydi o aslında. Ben öyle hissettim...

(:

kendim ve birşeyler.

2008-12-16T14:47:00.000-08:00

Zaman zaman kendi omzunu dürtüp alaycı bir gülümseme atmak, an gelip takdir etmek, kucaklamak istemek, söylendiğine yaptığına pişman olduğun şeyler için ise tekme tokat canını yakmak istemek ama eli gitmemek. Cesaret verilmesi gereken anlarda sağ ve sol kulağına eğilip ''hadi yapabilirsin'' demek, ve ardından sırtından ittirerek sahneye çıkarmak seni.

Zaman zaman ödüllendirmek belki bir dilim pastayla, gezdirmek kendini görmek istediğin sokaklarda gör diye. Duy diye, sevdiğin şarkıları çalmak kendine...Kendinden iyi seni anlayan yokmuş dediğin zaman kendinden sıkılmak ve seni de alıp şehri terketmek istemek. Şehir sen gidince olduğu yerden devam edecek diyerek, inadına kalmak...Şehirle seni inatlaştırmak bir yerde. kendi kendime birşeyler söylemek tekrar tekrar, tekrarlardan yorulup beni kendimle bırakmak.

Tarifsiz betimlemeler yapma isteği.

2008-12-12T11:06:00.000-08:00

Posta kutusu aralanır, aralanır da bir bakılır ki içeride belkide hayatında görülebilecek en güzel zarflardan biri gülümsemektedir. Çoşku ile karışık sürpriz anı tepkisi (muhtemelen biraz komik bir ifade) ile zarf alınır ve itinayla açılmak üzere hızlı adımlarla merdivenler çıkılır. Bir yerine bişey olmasın edasıyla narince açılır ve çabuk çabuk okunmaya başlanır. Çin merkezli bu sevimli mektubu yazan genç kızın enerjisi o kadar yanıbaşında hissedilir ki her satırda yüzde oluşan gülen ifade, satır satır daha da sabitleşir. Sanki benim bir kaç yaş küçülmüş ve şikayet ettiğim şeylerden şikayet eden, yapmayı çok sevdiğim şeyleri deli gibi seven, mektup arkadaşlığını devam ettiremeyen eski arkadaşlarına bunun için kızan ama sadakat derecesi muhtemelen yaşa göre biraz perçinlenecek olan Sipirit :)

Hem kendi 18 yaş halini anımsamak hem de 23 ile 18 arası münasebete girme hissi. Gelen- giden, azalan- çoğalan, biten- kalan... Bir yığın hatırlatma mesajı sanki satır aralarında. Aklımın bir köşesindeki mantar panoya bunu da astım sanırım. Baktıkça gülümsetiyor...

Şimdi mektup gönderme sırası bende! Zamana mesaj bırakmak çok keyifli:)

Sokakta adımbaşı gülen ifadeler; bir hayli ifadesiz.

2008-11-24T10:56:00.000-08:00

Hayatımın etrafını pamuk iplerle sarmaya başlarken, yumağı bir geri doluyorum bir çözüyorum. Duruyorum bakıyorum gelen giden var mı sonra yumak elimde sallana dursun hoplaya zıplaya hayatın kırmızı rengine aldanıyorum. Gülümsemek ne güzel diyorum...susmak yerine konuşmalı diyorum. Görünmez bir çift el elindeki bantı zamansız bir şekilde ağzıma yapıştırma gayretinde. Vücudumda bana fazla gelen uzuvlarım; bazı dakikalar işte, ellerim ceplerime sığmıyor, kavuşmuyor birbirine. Üstelik bunların hepsi mutluluktan oluyor.

Evimin olduğu sokağa girerken köşede ağaçlar var sanki. Hepsinin dallarında gülen yüzler asılı, sokağın sonunda ise tereddütlü ifadelerin olduğu ağaç dalları...Köşeyi dönünce kararlı ifadeler sallanıyor diğer ağaçların dallarından bir bir. İştahla geçen var mı yakınlarından, kolluyorlar hepsi. İstemesem de yüzümde yer buluyor gülen ifadeler.

Ve sonra geliyor cümleler kolkola girmiş yokuşun başından.

Köşeyi dönerken ben yine; dokunmak istiyorum bulutlara...!

hayat sürpriz yapınca...

2008-11-17T08:46:00.000-08:00

Gökyüzüne dokunmak istiyorum!!!

-

2008-11-17T01:25:00.000-08:00

Şu yanda görülen resmi ilk gördüğümde ne düşünüceğime karar veremedim bir süre.

acı mı?
mutluluk mu?
özlem mi var?

yoksa sadece bir adamın eli, bir adet kalem, ve kağıdın üzerine çizilmiş bir adet kırmızı kalp mi var ? :) aslında hepsi mevcut görene. Nasıl bakıldığına bağlı tamamen. Hatta ters çevirip bakılırsa; elindeki ipe bağlı çuvalı yere koyan bir adamın eli belki.

Şimdi o el bir bayanın eli. Bir süredir kalbininin ipini koparıp göğe doğru bırakamamaktan şikayetçi. Ailesini tenzi ediyor , arkadaşlarına ısrarla toz konduramıyor, tanıdığı bildiği halleriyle sokaktaki insana bile bazen sarılası geliyor bu insanın.

Bırakın kalbini uçurmayı, aslında ruhu ve bedenini salıncağa oturtup arkasından hızla ittirmeyi bekliyor. (başkası yapsın istemiyor işin garip yanı)

Yoksa elinden gelse gerçekten pamuklara sarıp sarmalarım o kırmızı çuvalı ...

menfaat bavullarının üzerinde zıp zıp...!

2008-11-13T12:23:00.000-08:00

Menfaatler sizin olsun alın, hakettiğiniz kadarını yaşayın dedim. Aldım en hareketli şarkıları ilk sıraya çektim, kaba tabiriyle iplemeyince, boşlukta ipsiz yuvarlanan kuklalar gördüm...Sinir harbi ertesinde şu saat itibariyle bayram sevinciyle doluyum. Acaba bu bir çeşit hastalık mı tekrar eski halime dönersem diye çok korkuyorum: )

Bavulların bir kısmını camdan boşaltmaya karar vermiştim ki yoldan geçenlerin ne günahı var diyerek vazgeçtim. bavulları geniş bir alana çektim üstlerinde olanca gücümle zıpladım zıpladım ve şimdi birer cüzdan formatındalar. Fotoğraflar var cüzdanların içinde de ( kime ait oldukları belli yani). Gücüme sağlık hey maşallah diyeceğim müsadenizle. Mevsime inat mutluyum kimse önüme çıkmasın! bir süre hoplaya zıplaya İstanbul sokaklarını kendime tahsis edeceğim. Sokak lambalarına kişisel notlar bile yapıştırmak istiyorum. Uçan balonları da gelecek haftaya saklıyorum...

Şimdi zaman Fransızca kelimelere ait. Öğrencilik halleri ve sınavlar nedeniyle.

Amaca giden yolda gerekli malzemeler:

motivasyon:) ve viva la vida.

menfaat bavulundaki çirkin seneryo

2008-11-10T13:42:00.000-08:00

-Hımm çok ayıp...Koskoca kızlara yakışıyor mu böyle kocaman kocaman bavullar dolusu laflar taşımak. Aracı kurumlar yorulmuyor mu bir yerlerde acaba. İsyan bayrağını tepenizde sallayan ellere de mi saygınız yok! dedi biri.

Kapının altından bir zarf geldi bir gün. Açıp baktım kimden diye. Sınırlar ötesindeki mektup arkadaşlarımdan birinden gelmiş olma olasılığı yüksek ya da sınırlar ötesinde olan ama yanıbaşımda yeri olan arkadaşımdan.

Değildi...

Yorgunsun biliyorum. Alışıksın ama çok yorgunsun böyle şeylere şahit olmaktan. Herseferinde aynı filmi tekrar tekrar görmek ve hiç şaşırmıyor olmak garip değil mi? Sıkıcı üstelik.

Yeni bir film çekilse artık, biraz da heyecanlı sahnelerde hop oturup hop kalsak diyorsun. Kısmet olmuyor. Yine aynı yönetmen ve yine bildik oyuncular. Kulis diye bir şey bile yok artık. Hayattan kopmadan filmin içine paldır küldür girmek onların yaptığı, kostümler üstlerine iğnelenmiş artık mıhlanmış gibi. Arada bir adım atyorsun sahneye, tam müdahale edecek oluyorsun, anlık isyanların oluyor... Duyan duymayana öyle güzel anlatıyor ki, '' bu yaşadığımız komedi miydi, dram mı, traji komik hikayelere mi merak sardık şimdi de? '' diyorsun.

Fazla mıyım, yoksa eksik mi diyorsun? eksikleri tamamlamak için gerekli çirkin parçalar nerden temin edilir biliyor musun? Yok, bilmek istemiyorsun, seni tanıyorum.

Şimdi bırak elindeki hediyeleri şöyle bir kenara bakalım. Oyun arkadaşlarına vermek istedin değil mi bir an. İçinden geldi, ama aceleci davranıyorsun farkında mısın? sabırsızsın...

Bu güzel insanların irili ufaklı menfaatleri var; yeni oyunda iyi rol kapmak için. Seneryoyu kaptılar gidiyorlar baksana!

Elindeki yeni oyunu da sen mi yazdın? İyi de burdaki pastacı rolünden sana hayır gelmez....

...

Upuzun bir mektup okudum ve katlayıp çantama attım...Şimdi gitmeliyim, soluklanmalıyım.

Hayat yeni oyuncular peşinde!

dilek kipi ile sıkı bir ekip olmak

2008-11-07T14:03:00.000-08:00

Tanımadığım bir bankta,
Tanımadığım bir şehre karşı,
sessizce akıp giden ışıltılara bakarken
unutsam kendimi bir süreliğine.
eski ve yeni arasında heyecanlansam,
Korksam, telaşlansam...
bitecek derken yeniden başlasa korkular.

Fotoğraflardan yazılardan ibaret kalsa bir süreliğine bu an,
o anda, bu anı özlesem
içimi dolduran sözcüklere yenilerini eklesem.
Ben ekledikçe onlar yabancılaşsa biriktikleri yerde.
yapsam, etsem, duysam, görsem...olsa!

Değişme ihtimaline karşılık, bir o kadar olurunda olsa.

itiş kakış

2008-11-04T08:46:00.000-08:00

Kalabalık kalabalık yollar, sokaklar, caddeler, kaldırımlar... hatta o kadar ki kaldırım taşlarının her bir metrekaresi...

İtiş kakış hayatlar.Ben senden hep önce olmalıyım bakışları ''dayanışması''. İnsanların benliklerine işlemiş öyle alışkanlıklar var ki, en basit çekişmelerde kendini ele veriyor her bir saklı benlik. Maske düştü çirkin yüz gülümsüyor. Oyuncak sepeti olduğunu hatırlatıyorlar sık sık. Kıymetli oyuncakları kutuda saklamanın hiç bir mantığı kalmıyor. Dolayısıyla çıkarıp oyuna dahil ediliyorlar her biri. Tahta olmaktan çıktılar zaten hepsi, ağaç kokusu almak yerine plastik kokusu yayılıyor hayatın ta içine.

''Sözümü tutmamak sıradan hayatımın bir parçası benim, senin hayatını keşmekeşe sokması umrumda bile değil'' diyor piyasa insanları hissettirmeden yoğunluğunu sözlerinin.

Diğer yakada; etrafındakileri sürekli çekiştiren ağızlar kulak kabartıyor bir öteki tekinin fısıltılarına. Çirkinleşiyor...Çirkinliğini karşıdan görmediği için bir hayli gösterişli yaşamına devam ediyor...eteğinde yıldızlar.

Tutunulacak tek dal; vücudunun sarmaladığı ruh oluyor. Elinin biri sağda sallanıyor, biri solda boşlukta bir an...Sonra yumruk oluyor öfkeyle ve cebinde saklanıyor. Darbe alan ruh bedeni sığınak bilerek hayata adil davranmaya devam ediyor.

Göz açıp kapayıncaya kadar hepsi bitti varsayınca, ''hayat yine olduğu yerden akıp gider'' deriz ya, suyun akışı yokuş yukarı olma çabasındayken bile...

DERİN BİR NEFES ALIP, GÖKYÜZÜNE BAKIP, SOLUĞUN HAYATA KARIŞIYOR.

renkli kriz anları sergisi

2008-11-02T13:34:00.000-08:00

Daha öncelerde resime tekrar dönüş yaptığımı çıtlatmıştım (sanatçı kapsiri mi yapıyorum, ukala mıyım? kime ne halbu ki...)

paylaşasım gelir zaman zaman yorum almak kötü bir şey değil sebeb-i deşifrem ondandır...

Zaman dilimini kendime has hale getirip, şölen eşliğinde, fırçalar ve renkler kombinasyonuna kendimi de dahil ederek oturdum beyaz kağıtların başına. Evet anlat bakalım derdin neyse dedim...

Bunlar çıktı...

rüzgar gülü ve bulut balonu...

Kendime pek tanıdık geldim...( hayalperestlik! ileri derecede olduğunda pestisitlerle son verilebilir ruh halime)

büyümek

2008-10-28T14:02:00.000-07:00

Dönemsel anlamda büyümek...

Dönem dönem büyüdüğünü hissetmek mi denmeli yoksa?

Tam lisedeki tavırlarını çoktan unutmuşken, bu sefer de üniveristenin ilk yıllarındaki seni anımsarsın. Yeterince olgun gelirken bu sefer de üniversite son sınıf dönemlerine tekabül eden sen karşına çıkar. En acı olanda okul yıllarının dönemlerini anlatmakta kolaylaştırıcı rol oynamasıdır. Sonra elden gelirse gelecek yıllarda daha neler değişebilire aklın takılır. Yüzün değişecektir, bakışın değişecektir ve sanırım bu kaçınılmaz olanlardan sadece bir kaçıdır. Peki ya ruhun?

Bir sene öncesi değil bir ay öncesinde belki. Seni yoran şeyler birden sıradan, heyecanlandıran şeyler bir o kadar vesveseden ibaret oluveriyor. Ufkun genişliyor bir yandan da sınır tanımıyorsun, sınır dediğin yerler belgeler hazırlanması halinde ayak basılabilen yakınlardaki kara parçalarından ibaret olmuş. Kum saatini eline alıp şöyle bir çevirip kum tanelerini ezberler olmuşsun.

Artık daha fazla bekletilmemesi gereken cümleler var aklının bir köşesinde. Dönemsel anlamda büyümelerden bir demet daha! görmeden bir dönem, gördükten sonra bir dönem, görürken uzunca bir dönem daha...

Büyümek hiç sonu gelmeyen bir dönem...

sevgili gün!

2008-10-15T00:48:00.001-07:00

Kapalı havalarda evde oturmaktan çokça hoşlanmayan biri olarak evden dışarı çıkmak için nedenler yaratan ben, bu kez de alet edevat tedariki içinde. Yani şöyle ki müzik çalar denilen sevimli müzik kutusuna sonbahara yönelik şarkılar seçiliyor fakında olmadan.Bahar temizliği sonbahara yöenlik de olabilir elbet. Eli gitmiyor insanın hareketli şarkılar seçmeye. Nerde bir isyankar şarkı nerde bir kara bulut merkezi var hepsini tek tek seçtim efendim. Sonra aralara kurtarıcı olsun diye bir güzel zıpzıp şarkı da attım. Dinlerken zıplar mıyım kesinlikle hayır eminim onları hızla geçicem ileriki günlerde. Hani öyle bir renk skalası içindeki kendisi şu an siz deyin Norah jones( kısıtlıdır), ben diyeyim Oi va voi, diğeri desin gripin, Coldplay... diğer bireysel çalışmalar. Öyle bir çeşitli oldu. Hatta Travis ten sadece 2 şarkı bıraktım. Kendimi eziyete çağırıyorum adeta. Bir slogan vardır '' ateş seni çağırıyor '' - reklam almamakta direniyorum ısrarla- işte o ana geçiş yaptım an itibariyle hayırlı olsun bana.

Üstelik berbat bir resim yaptım...Hatrı sayılır bir sıkıntım da var. mozaşist bir yanım olmasa kapı dışarı etmiştim çoktan bu sıkıntıyı , ama bağrıma bastım...

Renkli kriz anları -1

2008-10-12T08:05:00.000-07:00

Yaz aylarında kışın biriktirdiği enejisini verimli şekilde kullanmak isteyen bünye, renkli boncukların olduğu dükkanların hatırını pek sık sorar hale gelir. Burda yokmuş istediğim boncuk hop ötekine, renkleri kalmamış hop bir ötekine...Böyle bir maceraperestlik görülmemiştir , şevkle bir işe başlamak böyle bişeydir hatta.

Uzun süre görüşülmeyen arkadaşlara yapılanlar anlatılırken kitap, müzik ve evsel konuların yanısıra ilk sıralarda incik boncuk vardır. Aksine bu kadar incik boncuk telaşına düşen ruhu taşıyan bünyenin, çok takı taktığı görülmemiştir. Çünkü onları yapması ve yaptıktan sonra bakması ayrı bir zevktir. Mavi- lacivert ve gri anlaşılmaz bir tebessüm sebebi olabilirken yeşil de mürdümle enteresan bir ahengi yakalamıştır.

Söz verilmiş, fimo dan cep Johnny' si bile yapılacaktır. Hatta yapılmıştır fakat göstermek cesaret işidir biraz. Fimo konusundaki fikri; madem bu kadar gidişat benziyor, tıpkı kurabiye ya da poğaça gibi tüketilebilen renkli gıdalar yapılması delilik hallerinde mümkün müdür ? delilik hallerinde mümkün ileriki safhalarda 3. sayfalıktır denilebilir.

Sahi yiyen olmuş mudur? : )

not: redpharos! işteeee!...

boyalı kararlar

2008-10-09T13:54:00.000-07:00

Yıllar sonra rengarenk boyaların olduğu rafların önünde, 23 yıldır bakmakla görmek arasındaki tereddütleri dışında beni şükür ki yanıltmayan gözlerimle ''hangisini seçmeliyim?'' sorusuna takılı kaldım. En son ne zaman böyle bir soru sormuştum boya alırken hatırayamadım. 12 li mi 24 lü mü Pelikan mı Faber Castel mi?... gibi rakamsal ve isimsel gel - git lerden sonra ''nasıl bir şey arıyorsunuz?'' sorusuyla irkildim...Faber bunları Casten mi bu kadar güzel yapıyor diye sormak üzereydim ki:

- kararsız kaldım da hangisini seçmeliyim diye yoksa özel birşey aramıyorum aksine uzun zamandır resim yapmadığım için ziyan etmeyeceğim çok kaliteli bir şeyler olsun istemiyorum. Evet kendime alacağım...dedim.

iç ses ise dedi ki:
(Sulu boya yapmayı da sevmezdim üstelik)

Boya markaları arasında kıyaslama yapan satıcı kişi beni kararsızlığımdan uzaklaştırmak için çeşitli hamleler yaptı ama, ben ''evet bunu almalıyım'' dedikten sonra bile raftaki diğer çeşitlere bakıyordum...Fırçalar ne tarafta diyerek zaman kazanmayı tercih ettim ve akabinde orta kalınlıkta bir fırçayla başarısız resimler yapmanın doğru olacağına karar verdim.

Hala cesaret edemedi dokunmaya. Fırça, boya, beyaz kağıtlar... Malzemeler heyecanlı ama sanırım ben o heyecanı biraz kaybettim geçen süreçte. Uzun zamandır kimseyi sevmeyen bir kalbin telaşı gibi bu sanki. Nedensiz gülümsemek, düşüncende kaybolma yolunda hızla giderken birden durup mantığını devreye sokmak gibi.

Kırmızıya mı vursam ilk fırçayı yine...yoksa pişman olmadan yeşilden mi başlasam...?

Yine dans eden bir kız mı çizilecek o beyaz kağıda. Ya da çizilebilecek mi?

KAFASINDA DÜŞ BAHÇESİ...

resim: Gizem Vural
http://gecesintisi.deviantart.com/

bir kavanoz bayram.

2008-09-30T14:07:00.000-07:00

Yolda giderken, tam boğaz köprüsünden geçerken üstelik, aklıma geldi...

Bir değil bin parça geldi aklıma. Ve hepsini kavanoza doldurup eve götürmeye karar verdim. Eve giderken dedim ki; hepsi kavanozda durmasın gittiğim yerlerde tanıdıklara bölüştüreyim biraz sonra bir kısmı da oyuncak sepetine düştü ardından, ses çıkarmadım. Olduğu gibi bıraktım. Küçük olanı düşünmek için büyük halimle uzaklaştım. Aklıma kenarında işlemeler olan mendiller geldi, bayram harçlıkları geldi, büyükler, küçükler, kuzenler, uzaklar, şehirlerarası otobüs yolculukları bavulun üst kısmına konulan bayramlıklar, bayram sabahı duyulan anne sesi geldi...

Bugün bayram erken kalkın çocuklar. (!)

Neden erken diye sorgulardım. Çok geçerli cevaplar alamazdım ama aldığım cevaplardan bana uygun olanlarını seçerdim sanırım. Yeniler giyinilecek işte hevesli hevesli aldığınız. Ya da annenin diktiği giysiler olacak birlikte karar verdiğiniz.

Sonra yanımda oturan küçük adama baktım. Anlamaya çalıştığını farkettim herşeyi. Anlamıyor ama çok güzel anlatıyor dedim. İyi ki aramıza katılmış dedim küçük yeğenim için. Bizim yenimiz onun eskisi olacak bir gün gelip ve eminim o da içinde bulunduğu zamanlar için eski bayramlar yok diyecek. İşte bu yüzden var dedim. Eski bayramlar hala var. Biz değiştikçe onlarda değişiyor sanıyoruz belki. Hayat değişiyor bizim dışımızda yenileniyor hergeçen gün. Biz izin verdikçe bizi de değiştiriyor üstelik.

Ellerinden sıkıca tutup içeri çektim hayatı sonra...kendi düşünceme davet ettim, üstelik zorla. Arabada kalabalıklaştık birden kimse kendine yer bulamadı, müsait bir yerde bıraktık hepsini. Cam kenarından beylerbeyi sarayından başladım düşünmeye, mecidiyeköy Xerox'a gözüm takılmıştı ki bitti düşüncem. İşte dşüncene bile bulaşıyor yeni dedim kendi kendime. Başlangıç ve bitiş arasındaki uçurum, diğer bir deyişle aslında el yapımı bir köprü, senin aklından geçen yollardan tamamen bağımsız...

Bir de ondan dinleriz sonra bu hikayeyi belki. Bayramlar nasıldı, nasıl yaşıyoruz artık söyle bakalım küçük insan. (?)

pide kuyrukları ve stratejik yaklaşımlar.

2008-09-26T14:37:00.000-07:00

Sona doğru yaklaşırken aklımdan uzun süredir geçen bazı şeyleri zamanı geçmeden anlatmak istedim. ( Son derken dönem olarak )

Hiç içinizden gelmiş midir?Bir Ramazan gününde iftar yaklaşırken yolunuz pide kuyruğuna düşerse, sırada sabırsızca ve merakla beklerken sıradaki diğer insanlara ;
- hadi bu kadar düz olmayalım soru işareti şeklini oluşturalım bugün de! demek.

Benim aklıma geldiği gün sırayı bu şekilde bulmamla sonuçlandı. Çok içten isteme işini saklı tutuyordum oysa ki. Soru işareti değil ünlem de kurtarırdı. Fakat sanmıyorum ki birileri radikal kararlar alıp birbirine eşit uzaklıkta duran pide kuyruğu eşrafına aldırmayıp bütünlüğü bir noktada bozsun. En azından bunu böyle bir ortamda gerçekleştirmez herhalde. Öyle sanıyorum.

Stratejik yaklaşımlar bir yana, çok sevmişimdir ben o kuyrukları. Kestirmeden pide almak varken işi hep uzatmışımdır hatta. Gözlem yapmak çok eğlenceli olabiliyor. Aradan arkadaşının yanına muhabbet etme bahanesiyle gelen küçük çouk tam sıra ona gelince gözlemci tarafından enselenir felan bazen.

- Bir dahakine önümüze geçerken izin iste olur mu? çok ayıp böyle başkasının önüne izinsiz geçmek.

Sağ kulağına doğru gayet sakin bir edayla söylenir. Çocuk ürkütülmez ama senin orda olmandan pek de mutlu değildir. Aynı hatayı tekrarlayan kadar ılımlı yaklaşın derler, sabrı zorlasa da.Sol kulağını çekmeye ramak kaladır aslında o his.

O biter mahalle ortamına has muhabbetlere şahit olursun. Eskiler belli eder kendini, yeniler arada kendini yabancı hissetse de pidesini alacaktır elbet.

Gülümseyen insanlar vardır sonra yanından geçerken, seni her gün gördüğü için kendini yakın hissetmeye başlar. Konuşmadan da bir çok şey paylaşmanın verdiği hisle gülümsemekten hoşnut olursun.

Oluyor böyle şeyler...

eksik

2008-09-23T11:19:00.000-07:00

Şimdi, şu günlerde, şu dakika eksik... Dostlardan biri uzaklarda. Meğerse gerçekten vücudun bir parçası oluyormuş hayatına giren güzel insanlar. Delice birşeyler yapası gelir insanın arada! senin sınırları az çok belli bir delliğin vardır diğer yanlarından birinin ise sınırları gayet zorlayan hatta yeri gelince aşan bir yanı. kendimi aşan yanımı istiyorum ben artık!

not: bir de ''pi'' etkisi: )

tespit sepeti ( içi yumurta dolu sepet - okul çantası)

2008-09-22T14:15:00.000-07:00

tespit 1: Öğrencilik; evet, uzadıkça can sıkan part-time meslekler grubuna dahil edilebilecek bir tanım. Aynı okulda devam ettikçe kısır döngüye düşüş sebebi olabiliyor.

tespit 2: Genç popülasyon ortalığı iyice ele geçirmeye başladığı zaman, sanki aynı dönemlerden geçmemiş gibi gizliden gizliye bir sinirlilik hali vuku buluyor bünyede.

tespit3 : Herşeyi zamansız yaşayanlar sinir bozucu oluyorlar. Farklılık yaratmak için ipin ucunu kaçırınca hayli absürd kalarak farklı olunuyor.

tespit4 : Selam verilirse dilde aşınma, yüzde ise gülümsemeden dolayı çatlaklar meydana çıkabiliyor. Hatta 'nasılsın?' diye sorulursa ses tellerinde yıpranma oluşabiliyor (!)

tespit 5 : makam dışarıdan kimileri için yaldızlı kule iken içeriden bakıldığında şefaf bir terazi gibi. Çeşitli değerleri ölçmek için kefeleri abadan yapmak bile fayda etmiyor.

tespit 6 : İhtimal vermediğin insanlar gün gelip seni çok şaşırtabiliyor.

tespit 7: ''İncelikler yüzünden'' adında bir şarkı yapmışsa birileri demek ki dünya hala yaşanılabilir bir yer.

tespit 8 : Tespit ettiklerini liste halinde sıralamak can sıkıcı olabiliyor.

tespit 9: çok sık tespit yapmamak gerek !

NOT: Sertap Erener ''incelikler yüzünden''

ne çok şey söyledik....!

2008-09-19T14:02:00.000-07:00

Yağmur yüklü bulutlar geldi...

Herkesin içinde birikmiş sözler ortaya çıktı, yazın nar çiçeği renkleri bir anda bulutların arkasına saklanıverdi. Günlerdir dilimizde yağmur. Hüzünü sevenler sandıklardan çıkardı eski şarkıları sanırım, neşeli olanlar biraz bu duruma bozuldu.

Tam yazacaklar birikmişti ki; başka güzel insanların yazdıkları beni anlatır oldu. Ama daha çok şey vardı yazılacak. Her yağmur damlasına bir isim versek belki daha kolay olurdu anlatılacaklar.

Mevsimin değişmesi bir süre sonra can sıkıcı olabilirken, kendini ilk hissettirmeye başladığı günler bayram havasında karşılandı. Özel olarak hazırlanılıp dışarı çıkıldı hatta. Sebep yokken sebep yaratıldı ıslak taşlı yollara basmak için. Altından geçilen ağaçların kokusu duyuldu, yapraklardan kristal su damlaları yüzüne düştü belki.

Kırmızı şemsiyem olsun istedim bi an. Önümden elinde kocaman kırmızı balonu olan mavi yağmurluklu küçük bir çocuk geçsin istedim...düşümde mutlu oldum.

Siyahı seçtim...yola düştüm. Hava kış kokuyordu. Gülümsedim yaza. Elini bıraktım ve vedalaştık sanırım. ufukta kayboldu nar çiçeği rengi...Kışın arada bir gelip gülümsüyor o zaman özlem gideriyoruz ne mutlu ki. Isıtmasa da...

Yağmurda hissedilen şeye tek bir isim koyması zor. Hem hüzün, hem de huzur. Hüzünü ardından sürüklersen huzur da kalmıyor. Yaşananlara fon müziği koymak sanırım acı çekmekten hoşlananlara yakışıyor! Farklı şehirler geçiyor bu şehirde aklından. Aklın almıyor...

Kadınlar - THE WOMEN

2008-09-18T03:42:00.000-07:00

Bu blogda film konusunda yazılmış şeylere pek rastlamazsınız normalde. Kitap ve filmleri ayrı tutarım bir çok kez ama bu sefer bir filmden bahsetmek istedim. Gerçi filmden çok ne düşündüğüme odaklanmam olası...

Eva Mendes, Jada Pinkett Smith, Meg Ryan, Annette Bening, Carrie Fisher, Candice Bergen, Debi Mazar, Lynn Whitfield, Bette Midler, Debra Messing, Joanna Gleason, Ana Gasteyer, India Ennenga, Jana Robbins, Tilly Scott Pedersen, Gloria Crist, Andria Blackman, Cloris Leachman, Keegan Connor Tracy, Nicole Robinson, Natasha Alam gibi gibi bir çok isim vardı bu filmde. Ve ismini çok sık duymadıklarıma şans vermem değil Meg Ryan'ı sevimli insan kategorisine koyduğum için gitmeye razı oldum. (benden daha çok seven biriyle tabi:)

Dedim ki filmin adı çok iddalı ' kadınlar' ı anlatmak, bir kaç saate sığdırmak, çok kolay bir iş değil, acaba neresinden başladılar konunun?...dedim. ''erkekler'' olsaydı onun için de aynı şeyi düşünürdüm. Genel isimler bir filmden kuşku duymanızı sağlayabiliyor bu yüzden.

Neyse 'ön yargı' dedim başladım izlemeye.Topuklu ayakkabılar, alışveriş , makyaj, kuaför, manikür, pedikür, dedikodu, çalışma hırsı, zor durumda kaldığında arkadaşına kazık atma, aldatılmak (ve bu durumla başa çıkmak zorunda olmak)...bunların hepsi kadınların tek sorunu. Sadece filmdeki kadınlar olarak algılarsak işin içinden daha kolay sıyrılmak mümkün tabi. Bu kadınlar, o kadınlar, bir grup kadın olsaymış bu filmin ismi takdir ederdim belki. Ama kimse bana fikrimi sormadı tabi: )

Özetle filmde tek güzel olan şey Meg Ryan 'ın sarı bukleli saçlarıydı bir de filmin sonuna doğru biblo kıvamına girmesiydi. Diğer oyuncularında hakkını yememek lazım tabi vardı güzel sahneler ( doğum sahnesindeki sefeberlik anı gibi) Bir de adı geçen esas oğlan hiç kameralara gözükmeden işi götürmüşler takdir ettim.

İşte bakın yorum yaptım. Bu yüzden film ve kitaptan bahsetmek bana zararlı gelebiliyor!

cilt cilt, belki tek zımbayla tuturulacak kadar ince...

2008-09-16T15:47:00.000-07:00

Benim hikayemin türü nedir diye soranınız var mı hiç kendine ? Ya da yaşadıklarını bir hikaye olarak gören? Polisiye mi benim hayatım, peri masalı mı, macera mı, fantastik mi, tarihsel mi???? Nasıl bir hikaye? İnsanın içinde bulunduğu döneme göre değişiyor galiba hikayenin türü. Ama genel bir konusu vardır eminim en azından inandığımız.

Polisiye dir; çok çetrefelli günler geçirirsin, koşturmaca içindesindir, basamakları bir iner bir çıkarsın, kovalarsın, kaçarsın, mecbur kalmadıkça ateş etmezsin. Sokaklar hep başka bir yola kavuşmaz çıkmaz sokakta tıkanır kalırsın. Hep bir uyarı lambası yakarsın insanlara karşı sonra. Aralarından sıyrılmak için ''nani naniiii!'' diye sesler çıkartırsın konuşurken, farkettirmeden sözcük altı ifadelerde. Sorgularsın karşındakini, tepesinde bir lamba yakarak belli belirsiz...Evlere baskın yaparsın! izin almadan belli ki...

Maceradır hikayen; ıssız adadasındır, gizli hazinenin peşindesindir, korsanlar tüm varlığını elinden almak için peşine düşer. Mağara çıkar karşına elinde bir fenerle sessizce içeriye ışık tutmak istersin...derken!

Fantastiktir; kocaman kocaman devler ülkesiden, mini minnacık cüceler ülkesine midye kabuğunda bir balık tarafından taşınırsın. Tesadüf bu ya mideyenin içinden inci çıkar karşına. Sonra 3 kafalı kılıç balıkları peşine düşer ...

Tarihidir; aslında kraliçesin ve 16. yy dasındır.Sarayın ve muhafızların vardır.Prenses olduğun günler de olmuştur.

Saltanat kayığında Haliç'i gezen bir padişahsındır belki de. Akçelerin cebinde, heybetinle dolaşmaktasındır...

Peri masalıdır ; elinde sıkıca tuttuğun bir değneğin vardır. Sihirli tozlar savrulur sen yürürken...İster bir buket papatya verirsin sevdiklerine, ister bir müzik kutusu en sevdiğin şarkı içinde, ister cezalandırmaya kıyamazsın kendi gücünü keybedersin kendi içinde...Kanatların uçmaz olur sıkıntıya düştüğünde. Ya da doya doya kanat çırparsın güzel bulutlar arasında...

Ya da bir dönem peri masalı bir dönem macera mı olur şu hayat?

güvercin- şişe- ateş- duman- mail- posta kutusu- vb!

2008-09-14T15:42:00.000-07:00

Gidesim gelir yanlış bi zamanda...!

Hissedilenin tam da yeri oysa.

Zaman bu zaman değil!

One night can turn all your colors to white (!)

2008-09-11T12:42:00.000-07:00

Hayat isteyince çok şaşırtıcı olabiliyor...!

Düşün ki soru işaretleri dans ederken düşünde, ünlemler hepsine taş çıkarmaya yeltenmiş bir vakit, istemez misin ki etrafını sarsınlar?

Bir gece... sıradan bir gece, can dostunla yolda bi an durup gökyüzüne bakarken, aynı gökyüzüne bakılıyor olabileceği ihtimaline uzunca takılmak, ardından gerçekleştiğini duymak bir öteki tekinden.

Dünya kurabiye kavanozuna atılıp karşıdan seyredilecek kadar küçük o an.Koca şehir kırıntı tanesi kadar!

Ama daha da küçük olmasını isteyen birilerinin varlığı daha mükkemmel.

Nikâh

2008-09-09T10:09:00.000-07:00

Çok gariptir ayrıntılı bilgiye ulaşılamamıştır. Ama vikipedi derki :

Nikâh, evlilik için kadın ve erkeğin bir nikâh memuru önünde, ikişer şahitle, kamuya açık olarak evlenmeyi kabul etmesi ve bunun belgelenmesi, imzalanması. Medeni Kanun'la ilgili.

Evlenenlere aile cüzdanı verilir. Nüfus kaydında değişiklik yapılır. Nüfus cüzdanındaki bekar hanesine evli yazılır.

Bu kadarmış olayı yani. Gözünüzde büyütmeyin (:)) Ben bunun dışında bir sürü ayrıntı görüyorum misal. Arabeks tavırlarda yapılanı var bu işin, ayak üstü bilet keser gibi yapılanı var, gayet nezih bir görüntüde hayata geçirileni var...Gerçekten sevdiği için evleneni var, resmi işleri rayına oturtmak için yapılanı var, derme çatma yapılanı var, şahşahalı olanı var... Var da var...

Bana sıkıntı veriyorlar çoğunlukla bunu bilirim. Klasik tavırlar, kötü fotoğraf çekimi, takı merasimi, akrabanın eş dostun darısı başına replikleri (çıldırın!!!)

Mutlu ana ortak olan çok az insan vardır yani özetle. Candan sarılanların, gözlerinin içi gülenlerin azınlık olduğu ortamlar. Bir nikah bir cenazede görürüm böyle insanları toplu olarak zaten. Toplu bir iş için biraraya gelince insanların sapıtması sanırım olayın özeti. Bende mi gariplik var? O konuda çok düşündüm: )

Söylenecek çok şey var bu konuyla ilgili.Bağdaştırılamayan durumlar var.
Bknz: İslam da nikah.
Bknz : mariage(fransızca) Dinlerarası algılamayınız!

Gerçek anlamda mutluluğunu paylaşan insanların olduğu, ya da gerçek anlamda üzüntünü paylaşan insanaların çoğunlukta olduğu faaliyetleri destekliyoruz efendim. Bugünü seçmem bir nikaha dahil olmamdır sadece. Çift bazında bakmazsanız sevinirim: )

ŞişeLer içine tıkıLan notlar!

2008-09-08T08:44:00.000-07:00

Toskana, Lüksemburg harman yapsak aralara bir tutam Barcelona yerleştirsek, Türkiye' ye dönünce de ''ah vatanım vatanım'' demeye devam etsek...Ama bir görsek dünya gözüyle...Çiçek bahçeleri, üzüm bağları arasında adım adım geçen zamanın farkına varsak. Kızıl, belki biraz bulutlu olsa özlem duyulan şekliyle. Tadı damağında kalsa da insanın, '' inadına güneşli günleri seviyorum hala fikrim değişmedi'' dese.
....

Çok hüzünlü, mağrur durdu kale gibi duvarların ardında yaşam, kıtalar arasında üstelik daha da ötesi...Ama derse gel!

Kafanı çevirdiğinde omzunun üstünden bir garip kelebek geçse, ıslak yaprakların üzerinden ürkek geçişler beraberinde.

Birden arkanı döndüğünde yuvarlanarak sana gelen bir eski bavul. Ayağının dibinde birden duruverir. Tam bu görüntüyü buraya kim astı derken sağ taraftan elinde kocaman bir dikiş iğnesiyle sana doğru koşan bir garip giyimli yaratık...

DÜŞÜNE DİKKAT ET!

(resim)Angela Hamann*

kırmızı kar da yağar isterse insan!!!

2008-09-04T11:54:00.000-07:00

Çekim yasası başlığı altında toplanan tüm tesadüfleri bir mıknatıs kuvvetinde üzerime çekmekteyim. Mahallede top oynayan çocukların arasından geçerken şimdi top bana çarpıcak dediğinizde size isabet etmediyse yürekten inanmamışsınızdır derim...Ki ben çekim yasasıyla, kişisel gelişimle ilgili kitaplardan nefret eden biriyim. '' Hadi ordan!'' derken '' bir de burdan yak! '' kıvamına geçti bünyem.

Fransa' ya odaklandım...haritayı hergün elime alıp içimden geçirsem tüm istediklerimi hayata geçer mi dersiniz? Olursa hoş bir tesadüf olur.Oysa ki tesadüf diye bir şey nicedir yoktur!Taksim anıtının yanına Eyfel kulesi de yakışmaz zaten. Herşey yerinde güzel : )

Günler geçsin, haftalar geçsin, aylar hepsini tek bi başlıkta toplasın ve Ağustos' a doğru güzel haberler alayım istiyorum. Ama hepsinden önce Eylül' e hakkını vermek gerek, ya da Ekim' e...!

bi bişey var ama...?

2008-09-01T14:06:00.000-07:00

Az evvel diğer eşyaları bir kenara yığıp tepe taklak etti oyuncak sepetini... Bir de baktı ki uzunca süredir görmediği oyuncaklar karşısında. Ne çok severdi onlarla uzun uzun oynamayı. Saatler geçer dış kuvvetler etkili olmadıkça sesini çıkarmadan, yüzünde tebessümle devam ederdi oyununa. Sonra kurşun asker bir baktı halının altında kalmış, bir baktı ki çok sevdiği oyun arkadaşlarından bazıları yeni oyun arkadaşları bulmak üzere yola çıkıyor... Oyun sıkıcı bir hal mi aldı ne? yoksa arkadaş olmak mı sıkıyor oyun arkadaşlarının canını.

Ayraç olsam şöyle en güzel sayfaya konsam, bi süreliğine okunmamak üzere konulsa kitap rafa.

2008-08-30T06:43:00.000-07:00

Masalı okuyan mı yalancıdır yoksa masalı dinleyen mi, ki masalın gerçekliğine inanır ? yoksa her ikisi de masum, tek yalancı olan masalı yazan mıdır?

Önünde renkli boya kalemleri, mürdüm ve koyu yeşil seçilir içinden. Kocaman bir balon çizilir, yanına çalakalem bulutlar. Kağıdın arka yüzünde bir kız var elinde balonla öylece duran. Farkında olmadan ya da anlaşılmasını bekler bir hisle çizilmiş hepsi aslında da harflerin hükmüne mi kapılır acaba kağıdı alan kişi yoksa zarfı açtığında gülümser mi gördüklerine içten. hissettirilen neyse adını koymak ister mi? koymuştur belki de zaten değişmesini istemez...Hoş yazan da çok emin değildir adını koyduğu şeyden, saçmaladığının bir hayli farkındadır. Masalı yazan kendisidir aslında ama bazen öyle abarttığını düşünür ki elinde değneğiyle bekleyen peri kızının hiç gelmemiş olmasını ister. Beyaz kağıdın üstündeki sevimli peri kızı deseni çelmiştir aklını. Masalı dinleyen de olmuştur okuyan da. Yazan olduğuna inanmak ise çok fazla işine gelmemiştir. Öyle güzeldir ki oysa herşey bu haliyle. Etten kemikten değil harflerden, desenlerden oluşmuş çok garip bir dünyadır bu masaldaki.

Bıraktı elindeki kitabı hızla...yanındaki masanın üzerine kitabı vurarak koyarken, etrafa dağılan toz üstüne başına bulaştı. Parıl parıl parlıyordu elleri, yüzü üstü başı...

Gülümsedi tekrar aldı eline kitabı. Bu kez sonunu açıp bir bakmak istedi olacaklara. Kapı açıldı içeri başka biri girdi ve:

-Sakın yapma, sonundan başlarsan ne anlamı kalır bu koca kitabın. Hem sen yazmadın mı zaten bunu sonunu neden merak ediyorsun, zaten bilmiyor musun? dedi.

Hayır ben yazmadım, sadece bazen öyle saçmalıyorum ki, yazılanları onun üstüne atmak hiç içimden gelmiyor. Kesin benim bir parmağım vardır bu işte...

oyuncak sepetine düşen küçük dükkan...!

2008-08-27T07:54:00.000-07:00

Tüller asılı kapıdan içeri girdim ve hoş buldum tekrar...Kapıda bu kez hafif çatlak bi teyze de vardı. Güzel olmuşsun dedi içeri girmeden önce. Birinden bunu duymaya ihtiyacım vardı o dakikaya kadar. Teşekkür ettim...

Asıl kahraman da içerdeydi '' Güzin teyze '' bonesini saçına takmış çiçekli önlüğü üzerinde , elleri unlu bana gülümseyerek hoşgeldin dedi. Şükür ki öyle bir zaamnda gitmiştim ki sevimli aile fertleri de ordaydı. Onlarla da tanıştım...

Ve mutfak...! işini titizlikle yapan boneli sevimli teyze. Biraz yaptığı işten biraz kendinden, evinden, çocuklarından , işinden bahsetti. Ben de elimden geldiğince sohbetine ortak oldum...çekingenlikle yerime çivilenmiştim bir süreliğine sonra bünyeme enerji yayılmaya başladı yavaştan. Sevdim evet kesinlikle sevdim!

''Burası hep böyle sakin değildir'' dedi hamurları itinayla dizen Güzin teyze...

'' olsun ben bir başlıyım ben de şu an birikmiş enerji var gibisinden konuştum ben de.

Ya güzel şeyler olacak hissediyorum...! Muhtelif alanlarda zıplayasım var o derece!

İhtiyacım olan şey bir adet kırmızı önlük!
Evet!

Biz çoktan unuttuk dünya dediklerini...!!! (sakin)

2008-08-22T12:40:00.000-07:00

Herşeyin konuşulup dört duvar ardına geçilince unutulduğu günlerden birinde... Elimi musluğu açmak için uzattığımda, akacak tek bir damla suyun muhasebesini yapar olmuştum. Bundan 20 sene önce, ya da doğup kendimi bilmeye başladığım süreçte bahçeli evin muslukları açılır hortum bahçeye bırakılıp bir süre suyun akması beklenirdi. Bol bol sulanırdı ne varsa. Suya doyum doyum doymaktı bitkilerin üzerine düşen.İsraf edilmezdi su, ama bolluğundan da şüphe duyulmazdı ihtiyacı karşılamak konusunda.

Sonra bir devir geldi ki...

Tüm muslukları kapattık sıkıca. Ve her açtığımızda, bundan sonraki yılların korkunç ama gerçek seneryoları bir bir, musluktan damlayan su damlasında büyüdü...büyüdü...canlı birer görüntü oldu. Soframızdaki bardaktaki suda, yoldaki arabanın yanımızdan geçereken sıçrattığı su birikintisinde titrek titrek, mutfaktaki sebze meyvemizde damla damla birikti yansımalar. Eskiden çaydanlığın dibinde biriken su şimdi balkondaki saksıdaki çiçeğin köküne can verir oldu.

Okul koridorlarında, bir zamanlar gönül verilen stk' nın afişinde insanları uyardı '' Susuzluk! '' Ama öğrenci insan dönüp afişe bakmakla yetindi iyi ihtimalle. Elindeki telefondan kafasını dış dünyaya uzatabildiği kadar izin verdi algılarına belki bir an. Bilgisayarındaki ekran suya doymuşçasına renkliydi, soluk tonların ayarı vardı, suya ne gerek...

Gerçek hayata dair kimse ''bir gün gelip gözyaşını biriktirmek zorunda kalabileceğine'' ihtimal vermedi.

Reklam panoları şehri İstanbul ' a haber saldı susuzluk yok, Melen çayını ayağınıza kadar getirdik. Onu da ait olduğu yerden koparmayı başardık sizin için...OYSA; Melen çayı okyanus olsa bitecek su birikintisinin damla hesabıydı gören gözler için.

Sonra halılar sarkmaya devam etti bu şehirdeki evlerin balkonlarından. Diğer şehirler de, uzakta aynı telaş içindeydi bakınca pencereden.

Fısıltı gazetelerinde suyunu boşa harcayan insanlara birileri ceza kesiyordu.Fısır fısır konuşmalar ise hiç lafa dökülemedi bu şehirde. Ya da şahit olunamadı.Beyaz masalar haftasonu kepenk kapatır olmuştu. Şikayet edilesi insanları şikayet edemeyen gel- git bünyeler vicdan azabıyla, içindeki kahramanı dövenlerdi geride kalan.

Görmediğimiz tüm ekran diyalogları artık ipini koparmış çılgın bir boğa gibi salonumuzun ortasında koşturur olmuştu. Biz de bu azaptan kurtulmak için yan odalara koşturur olmuştuk.

Vatanseverliği; milli takımın zaferlerini kutlamaktan ibaret, parti iktidarlarından kar, biri bayrağına dil uzatınca onunkine iki katını söylemek, hatta daha ileri gidip gerekirse yakmakla çözümlendiren birilerinin yaptığı olarak görüp , ülke sınırları içinde kalan suyu vatanın bir parçası olarak göremeyerek adeta cama çıkıp bardak bardak sokağa dökmüştük. Kova kova!

Bir grup insan hala çocuk doğurmanın derdindeyken, bir grup insan da onlara çocukların geleceğinden bahsederken, '' karamsarlar'' olarak kayıtlara geçmişti.
fazla gerçekçi olmak can sıkıcı duyunca, görünce, okuyunca...Ama gerçek. Gelecek ya da gelmeyecek ama şuan için koca bir gerçek!

Dünyanın seçme şansı olsaydı eğer, eminim ki içini döker basıp giderdi ama yükü alabildiğine ağır. Ama dünyaya seçme şansı vermeyen biz, istesek gayet iyi insanlar olabilirdik...istesek!

Şimdi sorun kendinize dünya insanları;

Yüzüne bir damla su vurmadan güne merhaba demeye hevesli misin yeterince?

Hijyenik temizleme mendilleri devreye girse senin temizliğin için. Korkup kaçar mısın 'su ' diye.

Susuz arınmanın tekniklerini geliştirenlere ödül verilirken kurumuş dudaklar hangi şarkıyı mırıldanmak ister, ya da ister mi gerçekten.Çatlamış eller şakşakçı bu kez.

Ya da gün gelip fotoğraf albümünü açtığında, çocuklarına ilk olarak hevesli bir şekilde içinde su görüntüsü olanları göstermeye hevesli bir sen.

Ya da daha da korkutucusu;

-anne, baba, hala, amca, anneanne...
Bu ne?
Nasıl bitti?
Siz ne yaptınız?

...sorularını duymaya ne kadar hevesliyiz ?

Altın boynuz, bilir misin ?

2008-08-19T13:09:00.000-07:00

Erkeklerin bazen çok basit varlıklar olduğunu düşünebiliyorum. Sonra diyorum ki hayır çok ileri gittin hepsi bir kefeye sığmaz. Her kadın Seda Sayanın programındaki meraklı tazelerle bir mi sence? Her hemcinsini sarıp sarıp sevgi yumağına sarmak mı istiyorsun (?)

-Hayır!!!

Sus o zaman haddini aşma! Baban, arkadaşın, dostun, sevdiğin insan olabilir her birinden bir parça. Bu kadar ileri gitme istersen bir hamlede.

Hepsini aynı kağıda yazamayacak kadar çok karışık bu kez konular. Maddeler halinde sıralamak gerek. Kaç adımda bilmem...!

1- Ölen öldüğüyle kalır lafını da hatırlar insan arada. Ama aslında çok sadist bir laf iken. '' Ölen ölmeyi kendi mi tercih etti? '' derim hemen.

2- Nikah salonlarının kasvetli olduğu doğrudur.

3-Kimi zaman insanlar sigara içmedikleri halde sigaranın yol açtığı bir hastalıktan dolayı ölebilirler.

4- Uzaktan davulun sesi bir hayli hoş gelebilirken, yakında duyulduğunda tokmak kafasına kafasına vurur insanın. Tokmak kafaya vurdukça davulu ve tokmağı, davulcuyu da anlamak kolaylaşır.

5- Nikah şekerleri gereksizdir. Sevimli bile olsalar bir evde süs diye tutulma olasılıkları beni benden alır.

6- Fotoğrafı çeken kişiyle iletişime geçmek kimi zaman olanaksız olur ve nemrut bilfiil kişinin takendisi olabilir. (oysaki sevimlidir gerçekte , pek de şekerdir)

7- Çok özlersin görmek istersin!!! hop orda bir dur bakalım derler.( sana can veren canını alır da alır, bi bakmışsın yine hayattasındır)

8- Oyuncak sepeti bu biliyorum. Nasıl da güzel hissediyorum bazen. İş rayından çıkmadan anımsasam bir de.

9- Şu koskoca dünyada nokta atışı yapılıyor hergün !!!

10-suz!!!

....

1-

2-

3-

PEMBE PANTER, 2 GENÇ KIZ, İETT VE KURABİYE DÜKKANI.

2008-08-14T14:27:00.000-07:00

Herkesin harcı değil tabi... Sıradan bir günde sıradan bir oyuncakçıya laf olsun diye girdikten sonra, büyük ölçülerde bir pembe Pantere sarılıp oyuncakçıdan çıkarken de ''Hadi Allah'a emanet ol'' diyerek 2 reyon ötedeki arkadaşını gülme krizine sokup şaşkın gözlerle onu seyretmesine aldırmamak.

Freudiye ''büyük üstad''
-Ne var ? çok sevimli ve sıcak bir yapısı vardı! diyerek uzaklaşır.

Aynı gün içinde tuturulan türkülerin içerikleri, okunan şiirlerin değiştirilerek günün gelişen şekline uyarlanması (ki bunu yazamıyorum çok ağır olabilir okuyucu kitlesi için: ) , otobüsün geçtiğini farkedip '' durdurun onu! '' diye duraktaki insanlara SOS vermek. Tabi bunu yaparken yine gülme krizine giren ve koşamayıp zor dakikalar yaşayan mazlum gence aldırmamak, bindiğin otobüste dikiz aynasından senin canhıraş koşuşunu izleyip, yüzünde kocaman bir gülümseme oluşan şöför beye nezaketen ''teşekkür ederim'' demek.32 dişinin de akabinde otobüsteki diğer yolculara MERHABA! demesi.

İşçi olup zor hayatı seçmeye karar verdim işte bu yüzden. Fırınlara iş başvurusu yapmaya başladım. Kurabiye yapıp ya da belki benzer fiili hareketlerle Eylül'e posta koymak istiyorum.

PASTANE HAYALİNE RAMAK KALSA : )

GELECEK YIL BU ZAMANLARDA , BEN...

2008-08-13T02:01:00.000-07:00

İsterim ki okul bitmiş ben de Fransa yolcusu olmuşum. Sonun da beklenen an gelmiş '' bekleyenin bir tek ben olduğu o güzel an'' .

gelecek için yatırım yapması bazen olabildiğince saçma gelirken bazen de inanılmaz mantıklı olabiliyor. Anlamış değilim. Tamamen neyle ilgili olmasına bağlı sanırım. Yaza çıkarken kış için alınan bot hem mantıklı hem mantıksız bir iş iken, Fransızca öğrenip bunu ilerletmek gayet mantıklı bir iş gibi gözükebiliyor. Gelecek için şimdiden plan yapmak, gariptir, örneğin benim şuan yaptığım... gelecek yaz Ağustos ayını gözüme kestirip şu olmuş, bu olsa, gibi hayalleri kafasında tey teyyy yol almış bir insanın yazıya vurulmuş şekli. Bir de bunun söze dökülmüş şekilleri var onlar daha da can alıcı olabiliyor.

Yapma diyorum bazen. Sonra yaparsan bağ yapmazsan dağ, sonra bana ne dağdan bağdan, kimler gelip dağdan bağdakini kovarsa hesabını bir şekilde elbet öderler diyorum. Hesabın ne tarafta ödendiği de önemli gibi geliyor bazen. Haddimi aştığımı hissedip susuyorum.

Hem evrene iyi mesaj verin derler. (bilenler bilir)

Evrene iyi mesaj vermek bunun kibarlaştırılmış hali aslında. Kendine gaz vermek daha doğru. O kadar iyi mesaj veriyorsun ki kendine istediklerini yapmaman dış şartlar dışında imkansız hale geliyor. Karşılaşmak istediğin insanla karşılaşmana ne demeli derseniz eğer :

a) Tesadüf
b) Dış mihraklar
c) O kişide istemiş demek, derim.

Gülmeyin duyar gibiyim!

Ne diyordum?...seneye bu zamanlarda ben...!

T.Ö - T.S

2008-08-08T02:45:00.000-07:00

TATİLDEN ÖNCE- TATİLDEN SONRA ,TAŞINMADAN ÖNCE -TAŞINDIKTAN SONRA

Beklenen an gelir ve 3 kağıt bebek kendini içi dolu turşucuk bavullarla yollara vurur...Gün gelir dört teker, gün gelir dalgalı denizde salanan tahta kayıklarda bulurlar kendilerini.

Saatler geçer gün gece olur, ama akşam üstü saatlerinde Kaş sokakları beni benden alır. Mavi boyalı beyaz peçeteli kırmızı avizeleri olan mekanda nazar değmesin maşallah denilerek denize bakılır. Köprünün olmadığı, begonvil sarkan balkonların olduğu beyaz evlere hayran kalır kağıt bebekler! Bir daha gelelim ama bu kez Ölü deniz akıllarda ölü olarak kalmaya devam etsin denilir.

DERKEN...

Dönüş yolu bitmek bilmeyen saatler akabinde: köprülü şehre varılır dört teker üzerinde. Çaktırmadan mutlu bile olunur.

Taşınma öncesi sonrası dönemi gelir. kağıt bebek devri biter ve yerini Herkül- Zeyna kuvvetinde insan silüetleri alır. Nitekim insandırlar. ''Yorulmak '' denilen eylemi en kralından yerine getirirler...

Şimdilerde T.S devrine geçilmiştir.

2 krallık vardır, birini iki kız kardeş yönetir. Diğerini de Paşa babam!

Sarayın kapıları altın değil bildiğin çelik kapı, mutfağında ise duruma göre değişebilen 2 adet aşçı vardır : )

25 TEMMUZ

2008-07-25T13:53:00.000-07:00

25 rakamının uğuruna inanmışımdır hep...Okul yıllarımda okul nosu olarak bile kullanmışlığım var zamanında. Şans eseri belki ama hiç olumsuzluk getirdiğini hatırlamam.

Ve birkez daha 25 rakamını gösterince takvimler!!!

Böylesi güzel şeyler duymayı hep sevmişimdir, ama bu kez bu kadar çok kişiden aynı anda duymak beni inanın çok ama çok yordu...Sevinçten yorulmak neymiş anladım...hepinize çok teşekkür etmek yetmez geri kalanı da hayata dair zaten...

''bu kadar duygusal olma
yutar seni bu dünya'' dedi biri ...!

ama İYİ Kİ DOĞDUM DA SİZİN GİBİ GÜZEL İNSANLARI TEK TEK TANIDIM!

geri sayım başladı...

2008-07-11T02:24:00.000-07:00

Uzun zamandır özlemini çektiğim yolculuk sanırım gün itibariyle artık birkaç adet saat diliminden geçilmesine kaldı. Uzun zamandır özlemini çektiğim yolculuk tek değil aslında bunlardan bir kaç adet var...Trenle çıkılmışbir yolculuk ve hiç tahmin edemeyeceğin güzellikte bir yere varmak sanırım bu listede ilk sırada yer alıyor. Diğerleri ise Fransa ve italya sınırları arasında kalan çeşitli güzel bölgeler. Ki bunlardan biri Toskana! Ne yarışmalara katıldım oralara gitmek için ama olmadı. Ama olmaz diye birşey de yok! Fransa sınırlarında kavuşmak istediğim insanlar var aslında gitmek istememin asıl nedeni belki de bu. Bazı insanlar vardır hayatınızda, mektup arkadaşı olanlar bunu iyi bilir. Yazarsınız, gönderirsiniz,anlatırsınız, ve anlaşılıp beklediğiniz tavırların ötesinde bir tepkiyle karşılaşınca varılan noktaya şaşar kalırsınız. Kızgınlığınızı da sevincinizi de hayal kırıklıklarınızı da, kısacası hayatın getirdiği götürdüğü ne varsa paylaşırsınız o güzel insanla. Mektubunu kapıda bulunca çığlık atmanıza engel olamazsınız. Sizi dinler sizin için mektup kağıdı hazırlar, çektiği fotoğrafları da eklemeyi unutmaz. Garip duyguların hepsinin zarfı elinize aldığında başınıza çöreklenmesi. Tam kavuşmaya ramak kalmışken başkalarınn gelip hayallerinizi elinizden çekip alması. Aklınızdan çıkarmanızı beklemeleri....teşvik edici nedenler olur! Kafanıza koyduğunuz diğer yolların anahtarlarına kavuşmak için kapalı kapıları boşverip pencereleri zorlamaya başlamanız ise tercih ettiğiniz diğer yollar! ilk aldığım mektubun kenarında elinde sihirli değnek olan bir peri çiziliydi...!

sisli, puslu, rastgele çizgiler !

2008-07-09T00:23:00.000-07:00

Sıradan bir günde, güçlü bir darbeyle titrer oyuncak sepeti. raftaki oyuncaklar ortalığa dağılıverir. Dizlerinin üzerine çöküp olan bitene şaşkın, yaşlı gözlerle bakan kız çocuğu...

Oysa ki daha önce çok daha şiddetli yıkımlara şahit olmuştur bu kız...

İçi acır, yine sorgular, yine cevap bulamaz. Daha önce bir kez bile tanışmadığı biri için, gençliği için, gülen yüzü için, yakınındaki diğer arkadaşlarının hissedebileceklerini bildiği için çivilenir olduğu yere ve boş gözlerle anlama çabasına kaptırır kendini.

Sonra bir el dokunur sol omzuna yine.

- kendini üzme bu kadar...daha önce neler yaşadın, elimizden bir şey gelmez dua etmek ten başka...

Gerçek ile sonrası arasında sıkışıp kalır fani beden!

bir, ki , üç , tııp!

2008-07-06T07:55:00.000-07:00

Karınca kararınca, pıt, pıt adımlarla yol aldığımız şu günlerde sanırım yorgunluğumu bir akşamüstü vakti uzakları seyrederken durup dinlenince farkedicem. Neyse ki uzaklarda olacağım o vakit, kısmetse. Yıpranan, fire veren ne varsa kendiyle yüzleşip hemen toparlanmak için start alacak.

En çok özlediğim şey Saros ' da uzun süre kaldığım dönemlerde akşamüstünü heyecanla bekleyip deniz kenarına inmek sanırım. Uzun uzun seyredilecek kadar sakin, turuncu pembe tonlarda gün batımı, uzaklarda belli belirsiz başka kıyılar. Ellerimi kun tanelerinde ağır ağır gezdirmek bir yandan. Adettendir farkında olmadan kendi ismini yazıp silmek. O an biraz sıkılmaya başlayıp elini eteğini kumsaldan çekerek faşır faşır kum tanelerinin üstünde terliğini ayağına denk getirmeye çalışmak ve evin yolunu tutmak. Sonra belki biraz yazı yazmak ondan da sıkılmak... Ama şimdi özlemek. Üstünden öyle çokzaman geçince oyuncak sepetindeki yelkenli alıp götürüyor işte bir anda öteki ana. O ana kavuşulmuyor tekrar ama neyseki açığı kapatacak ve hatta belki o ana taş çıkartacak yeni ufuklar beliriyor kaleden bakınca.

Orda da yaz mevsim, orda da beyaz ile mavi göz alıcı duruyor, orda da kırmızı başka bir anlam katabiliyor bu iki rengin arasına karışınca. Elbisemin üzerinde taşıyacağım bu kez kırmızıyı taaa uzaklara...

Ve dönünce bulmak istediğim tek şey beni yeniden doğmuş bir hale getireceğine inandığım yeni mekanımızın, bizi buket buket çiçeklerle karşılaması kapıdan içeri girdiğimiz an ile birlikte.

Ve bir kaç eski isim hiç kuşkusuz mutlu ve benimle olsunlar dönüşümde yine. Anlam veremediklerim dip notları açığa çıkmış bir şekilde karşılasın.

Oyuncak sepeti ahşap'tan plastik değil ki. kül olur yanarsa uçar gider, eriyip yapışmaz eskilere !

sık sık adres değiştirmek için kaçakçı olmak gerekmiyormuş.

2008-07-01T04:49:00.000-07:00

kutu içinde kutu, kutu içinde kutu! derdi bir hocamız hayattan örnekler verirken. Gülme krizlerimizin eseas ismi olmuştu kendisi. O zamanlar tabi bir de gençliğin verdiği potansiyel gülme eğilimi de daha ağır basıyordu. Yaş aldıkça insan durması gereken noktayı daha belirginleştirmeye başlıyor, kaçınılmaz...

Kutu içinde kutu uygulamasını somut bir şekilde hayata geçiren de ben oldum o kadar öğrenci içinde. Taşınmak artık bizim için gündelik hayatın bir parçası oldu. Sabit noktalarda uzun süre kalmayı bünyem kabul etmiyor zaten. Ha olur tabi neden olmasın belki gün gelir Beşiktaş gibi bünyemde mutluluk kıvılcımları yaratan bir semte taşınmak kısmet olur o zaman bulunduğum yere demir atmak da daha kolay olabilir .Kaçakçılık yapsa insan bu kadar yer değiştirmez diyorum bazen. adresimizi değiştirmek ne fayda getirir ki hafızamızı güçlendirmekten başka. Hatırlanması gereken telefon numaraları, no: bilemem kaçlar...Tanıdığımız komşulardan bahsederken ''hangi ayşegül, hani şu bilmem nerde otururken alt katımızda olup sonra karşı komşumuz olan ayşegül mü?'' ikilemleri vs.

İçime sinen nadir yerlerden biri olmakta şimdiki muhitimiz. Üç sokakta kıyamet koparken burda sakinlik kavramını derinden hissediyoruz ki mutlu edici etki budur!

Ev = huzur eşitiğini korumaktır bizler için önemli olan.

T-R-V-BİZ

2008-06-28T14:21:00.000-07:00

Sonunda rengarenk evlerden en sevimli olana kavuşulur...trırırım tırırım nidaları atılarak ve biraz da zıplanarak eskilerle yapılacak olan vedalaşma törenine yelken açılır. Tabi kıymetli eskiler değil, bahsi geçenler; '' eskiten eskiler ''... Şimdi yeniliklere tozu dumana katarak kavuşma zamanı...!

Üstelik başlangıç gayet güzel bir şekilde yapıldı bile. Beklediğimin katmer katmer üstünde bir Travis konserine dahil olmanın mutluluğu içindeyim. Mor ve ötesinin yeri ayrı zaten, hayran olunmaz ama güzel şeyler anımsatır bi grup olmaktan ibaret sanırım. Sakin hiç kapılası bir grup değil, enazından gördüklerimden bunu öğrendim...Dinle ve kaç gibi...! Hani illaki birilerini taklit edeceksen sahnede, adam gibi birilerini seçseydin takipçisi olmak için... sigaramı da içerim, t-shirtümü de çıkarırım hebele hübele fransızca bir, ki , üç bile derim dersen ben buz gibi soğurum senden...duyduklarım ağırlıkla hoştu yalnızca. Öncekilere istinaden...

Eyes wide open, selfish jean...onların ötesinde closer, side... genelde yabancı grupların bir çoğu bir noktadan sonra istediğimi hissettirmekten uzaklaşırken, bir hayli yabancı duyguların eşiğine götürüp bırakıp kaçarken, sanırım kendime bile itiraf etmekte zorlandığım şeyleri sevimli güzel insanlar sayesinde yabancılaşmadan hissettim. Bunu dilini bilmediğin bir yerde sağlamak başlı başına yetenek...

-Sanırım şuan bir müzik grubuna aşık oldum ben, diyordum en son...
-Hadi ordan!, deyip uzaklaştı Esra kişisi, hayran bakışlarıma şaşırıp...
(aşırı hayran olmanın adı herneyse işte ondan olduğuma eminim ben.)

Canlarım arkadaşlarım yanımda yoktu üzüldüm tabi ama kısmetse başka bir yerde başka bir zamanda birlikte tekrar yaşamayı umuyorum.

Adilik yapıp canlı tel. bağlantısı kurmak istemedim evet. Ama videolar elimde vurun beni!!!

Kiralık ev / hayat / kişi vs

2008-06-15T13:10:00.000-07:00

Karton hayat üzerindeki rengarenk evlerden kiralık olanlarına bakar oldu tüm gözler...Tırırırım tırırrım adrenalin yüklü müzikler eşlik etmekte kiralık evlere bakan bir kaç çift gözün hayatına. Kablolu bağlantılar bile devreye girdi gerçekçi amaçlara ulaşmak için. Her yol denenmekte. Küçük sevimli şöyle iki oda çapında gelişmeler beklemekteyiz... gelişmemekte inat ediyorlar onlar da, bir hayli inatçılar yani.

Başka değil aynı yakanın diğer yamacında ise...

Okuldan bir hayli yılgın olan bir bünye mevcut. Öncelikle püsküllü belayı (kep) başından nicedir atmakta olan kişilerin mutluluğuna ortak olmanın hal-i ruhiyeti yüklü üzerinde. ''Ben de o belayı başımdan atmak istiyordum'' diyor varlığı.var vakit az biraz daha diye cevaplıyor içindeki bilmiş ses. İçinde değil sanırım cebinde olmalı hatta. Yoksa susmak bilmezdi hep içinde taşısaydı. Kıyafetinde yer buldukça imkanları değerlendiren bir ses bu. Sol cebinin üzerinde olmaya hiç cesareti yok.

Seneye bu zamanlarda diye başlayan kalıp cümlelerin devamında aile üyeleri başta olmak üzere geleceğe ait bir düşünce balonuna doluşturuverilirler. Çeşitli karelerle ''seneye bugünlere ait olabilecekler'' özetlenir bir anda. Sonra zaman iğnesi patlatıverir balonu. O ne demekmiş öyle diye... Bekle bakalım diye bir kum saati düşüverir önüne. Kum saatine bir tekme atasın gelri gelmez değil elbet :) ama engel olursun kendine...Futbol sahasında mezuniyet olmamalı kontenjan hiç inandırıcı olmuyor diye bağırası geliyor insanın. Arada kaynasam isteği doğuyor öğrenci kişinin.

Seneye bu zamanlarda...

Ve ''GOOOOOLLLL'' sesiyle irkilir bünye. Bu sene bu zamanlarla uğraşmak daha keyifli. seneyi o sene düşünür zaten. Bize mi sordu gelirken...(?)

çamaşır sepeti değil ki bu canım...!

2008-06-09T23:31:00.000-07:00

''seven days in sunny June'' henüz rahata kavuşamadı,

ama enazından huzursuz değil.Yeni, güzel bir sürü insan tanımanın verdiği çoşku, huzurlu ve mutlu hissetmekte birebirmiş sanırım. Ya da bu tamamen ışığı görmekle alakalı. Ya da yeni planlarla... Ya da bu sedece; nedenleri çeşitlendirmekle alakalı. Bol bereketli durunca daha bir kayboluyor insan işin içinde, ve aksilikleri görmeyerek hayatını hoş kılabiliyor. Ki mükkemmellik henüz tatmadığımız bir şeyse elimizdekiler hiç de fena değil.

Karton hayata yakında bir grup müzik insanı gelecekmiş. Afişlerini asmışlar sokaklara. Huzur da var yaptıkları müzikte, ellerini yerine sabit tutamayıp bir oraya bir buraya savurma hissi yaratan, insanı döndüren 360 derecesini sık sık kolaçan etme hissi verdirenleri de var...

Öncelikle şu çamaşır sepeti görünümlü yerden kurtulmalı yalnız...! Hani şu ösym kamyonundan içine yuvarlandığımız!

2008-06-05T10:10:00.000-07:00

Garip bir ince duvar örüldüğünü hissedebiliriz zaman zaman...Arada bir göz teması alır eline malayı, çimentoyu, hemen başlar saniyelik duvarları örmeye...ya da koskocaman bir paragraftan bir kelimeyi seçip görevlendirirsiniz bu iş için. ''Bize öyle gelmiştir'' ler ise asla duvarı sağlamlaştıracak su vazifesi görmez. Tam aksine evet hiç yanılmadım'' lar sağlamlaştırır duvarları. Sudan çıkıp demir yığını bile olabilirler. Malzemeden hiç çalmayan mühendis sizsinizdir artık.

Ama şu da bir gerçektir ki inanılmaz güzel şeyler paylaşılan insanlar o duvarların arkasında bırakılmaya kıyılamaz asla. Çoğul eki olmasa bile ''güzel şey'' in yanında bu bile bir sebeptir moloz yığını yaratmamak için.

Nicedir ki böyle ola gelmiştir...Olacaktır da.
Sen bile kendi kendine bazen dürüst davranmıyorsun ki : )

si di sözlük

2008-06-02T09:00:00.000-07:00

Bilenler bilir... Tahsin Saraç vardır, Fransızca sözlükleriyle ün salmıştır. Bu tuğlamsı sözlüklerden biriyle de ben tanıştım geçen yıl. Zaman zaman gayet anlaşılır olsa da eski Türkçe anlamlarda koptuğum olmuştur. Bu gün bu sözlük bana cd kabı olarak geri döndü... Travis' in gelmiş geçmiş albümlerine ev sahipliği yapmış bir güzel. Yapanın ellerine sağlık (vodoo seni) pek hoşuma gitti.Yavaş yavaş meyvelerini topluyorum sözlüğün yani. Mesleki yaşantıma yeni bir soluk getirdi bugün çok heyecanlandım. Az da kalmış hem okulum bitecek yakında inşallah fena mı şimdiden kendimi kaptırsam... fena tabi :) Ya öğretmen olursam!

Çocukları seviyor olmak öğretmen olmak için yeterli bir bahane değildir çünkü. Hele ki çocukları belli süreler ve belli yaş grupları dahilinde seviyorsa öğretmen adayı, aday olarak kalması toplumun huzur ve refahı için iyidir. İyi de ya ampüller vatanı ele geçirirse n'olcak bu kadar çocuk yazık ziyan...Peki ben süperman miyim? Hayır, ama süperwomanlığa aday olmazsam yazık gençliğime derim...

Travis konser verse, ön grubu mor ve ötesi olsa, sakin olsak...Parkorman yakın olsa.Olmasa da olur hoş, biz varımızı yoğumuzu versek de , ''bilet almak '' , ''konsere gitmek'' terimlerini başlık olarak yapıp mutlu olsak :)

Günlerden bir gün...!

2008-06-01T08:22:00.000-07:00

Seven days in sunny June: )

Bu yedi günlük süreç finalleri de içeren döneme denk gelirse hiç hatırlanası üstüne şarkı yapılası bir haftalık süreç olmazdı herhalde. Sanatçı kişilik bu şarkıyı hangi ruh hali çerçevesinde yapmış o gayet belli zaten ama en azından neşeli bir pazar günü yaratmak adına hayırlara vesile olmuştur kendisi, onun kadar süper yedi gün geçirmiş olmasam da...

Acaba doğuştan mı böyle bir öğrenciydim yoksa sonradan ''sepet''e düşmemin etkisiyle mi bu kadar rahat oldum bilinmez, saniyelik zaman dilimlerinde ders çalışır oldum. Kurşun askerler pusuda bekliyorlar top atışı yapmak için. Başlangıç tarihleriyse 5 Haziran'ı göstermekte. Lahana bebek komutasında işler ne kadar yolunda gider bilinmez, bizler derin şüphe duymaktayız ama bekleyip göreceğiz artık. Güneşin mavinin sorumlusu da ben miyim canım ? onlar kendileri harekete geçip beni de kendilerine benzettiler neticede.

O değil de; yedi sayısı niye bu kadar çok şeye konu olmuştur onu düşündüm birden bire.Bir bilene sormak lazım. ''Haftanın günleri bu kadar da etkiler mi ki herşeyi?'' diye. Gerçi diğer 6 sından korktum ben bir ''pazar'' ı bunları yaptırıyorsa diğerlerinden korkmak lazım...

2008-05-26T07:32:00.000-07:00

Cıstık cıstık müzikler dinleyip (ki çok da bu formatta olmasa da şuan onlardan biri eşlik etmekte bana ) tempolu yürüyüşler yapasım var: )daha ileri gidip koşmak da isteyebilirim ama onun için biraz daha enerjik olmam gerek.Yol kenarındaki benzin istasyonları gibi, kişilere özel demir takviyesi yapan istasyonlar da olursa ileride bunu da başarırım hayırlısıyla...yoksa kansızlık felan bunlar ''balık'' gibi yapıyor adamı gördüğün duyduğun iki saniye kıstasında.

Mevsim normallerinin getirdiği bir özellik midir artık karton üstündeki taşların bir bir güzel bir kare oluşturmasından mıdır bilemiyorum artık alameti farika nedir ?hem bilmesem de olur şart mı canım mutluluğun kaynağını kurcalamak: )

Satır aralarına, kişisel diyaloglara gülen yüz sıkıştırmaktan daha abartılı bir yanı mı var sanki :)

Benzin istasyonlarına rakip enerji istasyonları isteğim hala sabit üstelik...(: Araçlara ihtiyaç duymayacak insan toplulukları istiyoruz !!!

2008-05-24T08:38:00.000-07:00

Güne berbat uyanmak gibi bir kavram vardır, meğer insan yaşamadan sadece elindekilerle, güzelim günlerine ''berbat'' yakıştırması yapabiliyormuş. En son ne zaman rüyadan ağlayarak uyanmıştım durdum düşündüm ve aynı nedenle ilkokul yıllarımda bir sabah hıçkıra hıçkıra ağlayarak uyandığmı hatırladım.Aynı nedenle, ama bu kez uykumdan uyandığıma pişman olmam tek farkı.ıslak göz kapaklarını inatla tekrar kapatıp aynı anı yakalamaya çalışmak ve sonra...

''Uyanmam gerek'' deyip yeni bir güne zoraki başlamak...ama bir o kadar da hala orada takılı kalmak.Nasıl birşey bu bilmek zor? o kadar yüce ki işte...

çok özlüyorum... ama karton hayat şartları bu kez kurşun askerlerin ötesinde bir yerlerle bağlantıda olduğu için ses çıkarmam imkansız.oyuncaklar eski püskü de olsa evin bir yerlerinde saklanabiliyor.Bir de porselen bebekler var, kırıldığında yapıştırmaya bile gücünüz yetmiyor.Çıkıveriyorlar hayatınızdan...

Ben dün gece o porselen bebeklerden en çok özlediğime sarıldım sımsıkı...Ama günaydı ve bitti rüya...

2008-05-17T01:22:00.000-07:00

Farzet ki uzakta bir şehir yine, hani şu ''karmakarışık çekicilik''ten bir hayli uzakta.İşte bu yüzden yine sana oldukça solgun gelen bir silüetle karşı karşıyasın.Saklı bir hastalık sanki tüm binalara bir kez vurup geçmiş.Kimi ağır hasarlı, kimi sadece yabancı gücün dokunup bıraktığı izleri belli ediyor.En sevmediği maviden pencere pervazlarının çerçevelediği resme bakıyor bir kız.Kalabalık şehirden kaçmak için an kolluyor fakat ne zaman biraz uzağına düşse ona tekrar kavuşma anını iple çektiğinin farkına varıyor.Üstelik bazen bir günü bile tamamlamasa da ondan uzakta, dakikaların yanına sıfırlar ekleyip oldukça uzun zamanlar yaratabiliyor orada tükettiği anlara dair.

Çirkin maviden bir de kalem elinde, ama şükür ki iyi ruhlu bir arkadaş tarafından hediye edilmiş canını sıkmak yerine destek veriyor o an ona...gülümsüyor!

Belli tesadüfler silsilesinde ilerleyen karton hayattan seçmece anlar sürekli bıyık altından bir gülümseme getirip bırakıyor yüzüne.kaderi bir noktaya bağlayınca her yol ona mı çıkıyor yoksa insan isteyince tüm yolları oraya bağlayacak bir neden mi yaratıyor.Ya da diğer insanlar sizin geçirdiğiniz anlarınızdan habersiz ne kadar çalışır sizin için bu güzelliği yarartmak için...tesadüfler silsilesi ve bir gülümseme daha:)

Sıradan bir kareye aklının ucundan geçeni destekleyecek fon müziğini kim seçer...ve o kare birden sıradan olmaktan çıkacak başka bir ana bağlanacak...

keyifli, bir o kadar yorucu olsa da.
Sus, kimse duymasın! o mavinin rengi kesmez yoksa kem gözlerin nazarını...

2008-05-08T11:41:00.000-07:00

sallan salıncak bir öne bir arkaya...
yukarı çıkarıp bulutlara yaklaştır önce sonra da yere doğru bırak bedenimi.

Yerden kesilmesi muhtemel ayaklar çok geçmeden tekrar koyverirler kendilerini.Şimdi dik durmak zamanıdır yine.Bu sefer baya bir fark var öncesinden.Bir hayli umursamaz, ama yılgın değil çok şükür ki...Çok fazla yeni şey bir anda yüklenince eskileri yitirmemek için bir telaşa kapılmak gibi bir şey olsa gerek bu...yeniler geliyor ey içimdeki yığın, size zarar vermezler; aksine eksik, yorgun yamalı olanlarınız için bir çare olurlar eminim ki.Daha doğrusu dilerim ki.halatlar kalın sarsılmanız çok mümkün değil.Elinde keskin aletlerle bekleyen üstelik yaşını başını bir hayli almış insanlar fikirilerinden ibaret biliyorsun ki.fikirlerini hayata geçirmiş üstelik bunu kimseye zarar vermeden yapabilmiş kıdemli insanlardan değil emin ol onlar...sıfatıyla diğerlerinin üzerine merdiven inşa etmek tek dertleri.hayatı hep kadere bağlayan kısım...

şarkılar beni söyler...!

2008-04-27T11:18:00.000-07:00

"Never Too Late"

This world will never be
What I expected
And if I don't belong
Who would have guessed it
I will not leave alone
Everything that I own
To make you feel like it's not too late
It's never too late...

...diyor 4 tane adam bağıra bağıra...derdiniz ne demedim ne güzel bir dert şükürler olsun dedim...bağarın o tok seslerinizle, haddinizi aşın kulağın duyma sınırlarını zorlayın!hatta bir ingiliz olsam ''yeahh!'' deme olasılığım şuan benim ''işte bu!'' deme olasılığımdan daha fazlaydı :)

2008-04-25T10:36:00.000-07:00

Bulut tarlalarının arasından geçen uçaktayım , kanadında yenilikler dalgalanıyor bir taraftan.Gelinciklerin arasına inerken kırmızılıklar aldı gözümü beyazın ardından...elinde kocaman gelincik dolu bir sepetle kırmızı elbiseli bir kız çocuğu geldi uzaktan:

-hoşgeldin dedi.

Ellerimde, üstümde başımda hafif bir yorgunluk yeni bir yere gelmiş olmanın heyecanı vardı içimde de...Bakırcı, eskici çarşıları, menengiç kahvesi vardı fıstık kokulu...topaçla karşılaşıp mutlu olacağım hiç aklıma gelmezdi buralara varmadan önce.Oyuncak sepetime atacağım yeni bir oyuncak bulmanın sevinci sardı hemen benliğimi.23 biranda 2+3 olarak karşımdaydı özetle...Bakırcıları dolaşırken renkli taşların büyüsüne kapıldım.Dar sokaklardan geçtim yanımda biri ağırbaşlı ama eğlenceli diğeri sevimli ve eğlenceli iki güzel insanla...Baharat kokusu bir taraftan fıstık kokusu bir taraftan elimden tutup çekeleştiriyordu beni.

Rüyamda çok uzun zamandır görmediğim ama hep yanımda varlığını hissettiğim güzel insanla karşılaştım ve ağladım sanırım biraz o yüzden.ama ona sarılmanın verdiği huzurdu beni hüzünlendiren...

Sonra kurşun askerler şehri kuşattı...bu şehir pamuk tarlalarından bir hayli uzakta...lahana bebek ve diğerlerinin aksiliği tuttu.''Adalet yok'' yazılı bayrak tepemde dalgalanmaya başladı...Rüzgarı beni bir oraya sürükledi bir buraya...İçimde saklamamalıyım dediğim herşeyi söyledim onlara...ama benim seçtiğim kelimeler konuşma baloncuklarının ucunu biraz sivriltmeme sebep oldu...sonunda da ortaya keskin uçlu baloncuklar çıkıverdi.

Yolun karşısında beni bekleyen kırmızı paltolu kıza koşarak sarıldım.Ağlamaya teşvik ederken bu kez susturamayacak sandım beni...ama sustum sonunda.çikolata arabasını görünce fikrim mi değişti ne?

Fransa'da bir hayaller şehri saklı dediler bana.Anahtarını vereceklerine de söz verdiler üstelik.Kurşun askerlerin ilk kazığı değildi ama bu...hata kimdeydi peki?Hata için uygun bir isim bulamadık.şuan paslaşıyorlar kendi aralarında birinin istop demesini bekliyoruz...

-GÜLE GÜLE dedi, bu kez başka biri...yaşını başını almış kocaman bir insan...!

2008-04-21T10:56:00.000-07:00

Oyun işte...film mi ya da, ne dersen de!

Yere serili kocaman bir karton.Boş bir oda bu rengi günün rengine has.Gündüzü gün bildiğin aydınlık, gecesi de kapkara dolunay vakitleri dışında.

İnsanlar ordan oraya hareket eden/ ettirilen topraktan oyun taşları.her köşede, her okun gösterdiği yerde farklı olayalar dönmekte.Sokak araları bir kalabalık bir boş...bir Kadıköy bir Moda gibi...bir Taksim bir Nakkaştepe gibi.Çizgiler çizili kimi yerlere, ışıklar var; dur istersen geç istersen kıvamında.Koş istersen yürümek yerine, dur istersen, dikkat et ''istersen''...bildiğin hayat işte karton üzerindeki de.

Eve dönüş yolunda, yoldaki gül yapraklarını üstüne al istersen hayatına renk gelsin biraz.''Gül dökmüşler yollarıma'' de kıs kıs gül içinden.Kumrunun biri yolda önüne konuverirse senin için bugün güzel şeyler söylüyor sessiz sessiz de...karton üzerinde hayat.sınırları belli biraz aslında.ne zaman kartondan çıkıp odanın rengine aladancak olsa başına çok da iyi şeyler gelmeyen hayat...

Yoksa kıvrılıp lastikle bağlanıp o odanın köşesine bir yere konulası bir hayat?

Gül dökmüşler yollarıma bugün, çok sevindim:)gülün yapraklarını sevdiğimden midir yoksa...

2008-04-20T10:55:00.000-07:00

oyuncak sepetim olmuştur benim de herhalde...(?) çok net hatırlayamasam da ne tip özellikler taşıdığını, var olduğunu bilmek güzel.Bugünlere taşımak yaş haddinden dolayı kısmet olmuyor tabi.Hoş; kısmet olsa da istemez zaten insan, eksikliğini hissedemeyeceği kadar yeni bir yığın oyuncak ve insanoğlu dahil olur çünkü yaşamına.sepet içinde değil yeryüzü ölçekli çalışır üstelik yeni isimler ve silüetler.

Kurşun asker değildir, yeşil saçlı şişman lahana bebek değildir, küçücük trencik, sıkınca ses çıkaran plastik ayıcık vs vs hiç değildir bu sefer sepetin içindekiler.sepet büyük malum oldukça çaplı:)alabildiğine karışık bir görüntü üstelik karşıdan bakıldığında, yorucu.Oyuncakları oynadıktan sonra toplama gibi bir alternatif yok.Her oyuncak kendi yolunu buluyor bir şekilde zaten.ya da annem gelip'' hadi topla oyuncaklarını artık'' demeyecek en çok da bundan eminim...

Lahana bebeğim hala duruyor.yanaklı al al bakıyor silinen beyaz dişleri olsada.babannemin verdiği bayram harçlığıyla almıştım onu hakan oyuncakçılıktan.şimdi o kendi dünyasında diğerleriyle.mevzularıma nesne oluyor şu aralar.oysa eskiden aynı yatağı bile paylaşmıştık biz.sevimli suratlı uyku arkadaşımdı o yaşlarda.bir süre sonra başucumdaki dolabın üstüne konulması isteği doğmuştu.taşınırken kolilere felan..gözünün yaşına bile bakmadım o sıralar.bebek mi ne bebeği yaşlarıydı çünkü artık.Kaldır koliye koy dolapta dibe biryerlere işte...

DİPTEN GELEN SESLER KOROSU...Pişşşttt!